دیدگاه مكتب عرفان در ارتباط با تكالیف شرعیه و دستورات الهى

این همان است كه باید نفس آن شخصی كه تصدّی می‌كند باید به مرحله‌ای از تهذیب برسد كه با امام زمان دیگر فرقی نداشته باشد، در یك كنار، بگیرد پخش كند، بگیرد، بدهد. از آنجا بگیرد به این نحو، نه اینكه امروز یك حرفی بزنید فردا یكی دیگر بگویید، پس‌فردا یكی دیگر بگویید، پس آن فردا یكی دیگر بگویید. همین‌طور، همین‌طور، هر روز و هر سال یك حرفی بزنید نه! آن یك حرف بیشتر نمی‌زند یك كار بیشتر انجام نمی‌دهد. این می‌شود كسی كه به مقام تهذیب نفس رسیده. همین‌طور راجع به مسائل مهم‌تر، مسائل مرجعیت و مسائل فتوا هم همین است قضیه. شما خیال می‌كنید هر كسی می‌تواند فتوا بدهد؟ هر كسی می‌تواند خودش را مطرح كند ایهاالنّاس بیایید از من تقلید كنید من اعلم هستم؟ این نه آقاجان این نیست. لا يحلُّ الفتيا إلّا لمن يستفتي من اللَه بصفاء سرّه و برهانٍ من ربّه في علانيته و ظاهره‌¹ فتوا جائز نیست. ممكن است یك شخص مجتهد باشد شخصی هم از او تقلید كند بحثی در آن نیست. مقام فتوا یعنی مقام اظهار، كسی بیاید خودش را مطرح كند این منظور است. یك شخصی ممكن است مجتهد باشد به مرحله تهذیب هم نرسیده باشد، مجتهدی باشد عادل باشد برای خودش. یكی می‌آید می‌گوید آقا من می‌خواهم از شما تقلید كنم، می‌گوید می‌خواهی بكن، بكن، من همین هستم حكمم همین است می‌خواهی بكن، نه رساله دارم نه چیزی دارم، نه هیچی بفرما، دلت می‌خواهد بكن، خودت هم روز قیامت برو جواب بده، برو تحقیق كن برو خودت هم ... یك كسی می‌آید رساله پخش می‌كند. یعنی چه؟ یعنی بیایید از من تقلید كنید دیگر، این مسئله است.

امام صادق علیه السّلام می‌فرماید: جائز نیست در معرض فتوا قرار گرفتن مگر برای كسی كه مستقیم با سرّ و نفس خودش حكم را از خدا بگیرد. یعنی یا من باید باشم یا كسی كه با نفس من در ارتباط و در اتّصال است. همان حرف آقای حدّاد، ببینید یك مسئله است. فتوا یعنی در معرض، پخش كردن. داریم می‌بینیم مشخص است دیگر!