حکمت و علت تشریع احکام و دستورات دینی

صاحب نظر بودن یك مطلب دیگری است، با توّجه به همه‌ی اینها ...، در مسائل سیاسی، در مسائل سیاسی ... نمی‌دانم این مطلب را خدمتتان عرض كرده بودم در سالها قبل در یك جلسه‌ای كه من سراغ دارم، بعد از انقلاب سنه چهل و دو ما در یك سفری من آن موقع سنّم حدود هفت سال یا هشت سال بود در سفری كه تابستان بعد از سنه چهل و دو به اتفاق مرحوم آقا ما مشرّف شدیم به مشهد مقدّس، در جلسه‌ی سیاسی كه در آنجا عدّه‌ای از دوستان سابق ایشان من‌جمله مرحوم شهید مطهری حضور داشتند و افراد سیاسی آن زمان كه به ده پانزده نفر بالغ می‌شدند در آنجا بودند بعد از ختم جلسه چند نفر از سیاسیون آن موقع ادعا كردند كه: تنها فردی كه در روحانیت می‌شود به مبانی سیاسی او توّجه كرد آقای آقا سید محمد حسین است.

این چیزی كه من از آن موقع یادم است و الان آنها حیات دارند یعنی در قضایای سیاسی ایشان صاحب نظر بودند آن وقت این شخص طبعاً در بروزات و ظهورات مختلف با افراد مختلف نمودهای مختلفی دارد هر شخصی یك برداشتی دارد. هر شخصی یك نگرشی دارد و همین مطلب هم بودها. بعد از انقلاب، ایشان صرف نظر از آن دیدگاه خودشان كه ما معتقد به این دیدگاه بودیم و إشراف خودشان نسبت به گذشته و آینده و مطالبی كه از آینده‌ی انقلاب به بنده فرمودند كه بعضی انجام شده و بعضی از آن هنوز انجام نشده و بنده نمی‌گویم. صرف نظر از اینها آن جنبه‌ی سیاسی مسأله را وقتی‌كه بررسی می‌كردند من فقط تأسف می‌خوردم چرا یك همچنین موجودی كنار است؟ چرا یك همچنین شخصیتی نباید آنچه كه باید و شاید از او استفاده بشود. رفقا می‌دانند ایشان برای اینكه نظرات خودشان را مطرح كنند از هیچ كوششی فرو گذار نكردند. این مطالب هم به نظر می‌رسد من گفته باشم قبلًا. البته یك شرح بیشتری را بعداً احتمال دارد در نوشتار خودم بیاورم. فقط من تأسف می‌خوردم، نسبت به مسائل مختلف؛ باید اینجور باشد؛ باید اینجور باشد الان باید این كار انجام بشود؛ الان نباید این كار انجام بشود. و دقیقاً تمام آنچه را كه گفتند والل ه‌العظیم قسم می‌خورم تمام آنچه را گفتند ذره به ذره‌اش انجام شد، و انجام خواهد شد؛ ذره به ذره او، دقیق نه بطور كلّی! خب این یك دیدگاه عرفانی است كه همراه با آن، بینش سیاسی است كه آن انجام می‌شود.