نحوۀ ارتباط و کیفیت تأثیر نفس و عمل انسان بر یکدیگر

 را هرچه بگویید، اما در فلان قضیه نسبت به ما یك قدری ارفاق كنید! بنده كسی نیستم كه ارفاق كنم! می‌گویم آقا! این مطلب به خود شما برمی‌گردد! حالا بنده ارفاق كردم، اصلا كلش را ارفاق كردم. این نتیجه‌اش چیست؟! خودت ضرر كردی! شما باید به من بگویی كه ارفاق نكن، نه اینكه به من بگویی ارفاق هم بكن. مثل اینكه یك بیماری برود پزشك هی بگوید آقا این آمپول را نده این قرص را نده! می‌گوید چه چیزی بدهم؟! كاغذ به تو بدهم؟! بالاخره باید بخوری خوب شوی دیگر! لذا تمام اعمالی را كه یك سالك انجام می‌دهد این عمل اثر خاص خود را در كیفیت سلوك دارد.

 من امروز می‌خواستم وارد تأثیر اعمال بر كیفیت راه بشوم كه این مسئله‌ای كه پیش آمد ظاهراً وقت را اشغال كرده و رفقا هم خسته شدند! و مسئله ناتمام ماند. البته چون حالم مساعد نبوده تا اینجا هم به نفس و همت رفقا ما مسئله را كشاندیم. ان‌شااللَه اگر خدا توفیق بدهد در جلسه بعد تا حدودی به این مسئله می‌پردازیم.

 صحبت ما در این بود كه هر عملی را كه انسان انجام می‌دهد یك اثر خاص خود را دارد. امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند: وَ جُملَة اشتِغالِه فی ما أَمَرَهُ تَعالی بِه وَ ینهاهُ عَنه. یك انسان باید تمام آن موجودیت رفتاری و كرداری و گفتاری و پنداری خود را بر اساس متابعت از اوامر الهی و از منهیات الهی قرار بدهد. چرا باید این‌طور باشد؟

 در جلسات گذشته راجع به این قضیه صحبت شد كه مسئله شرع یك مسئله تعبدی و تقلیدی نیست كه خدا همین‌طور گرفته نشسته، پایش را انداخته روی آن پایش، قلم هم بدست گرفته: چهار ركعت نماز بخوانید و یك ماه روزه بگیرید و این انفاق را باید بكنید، آن كار را نكنید و به پیغمبر بگوید حالا برو این را به مردم بگو یك جوری سرشان گرم باشد و بالاخره توی این دنیا به یك نحوی مسئله را بگذرانند!