مراتب انفاق در راه پروردگارمتعال‏ (۱)

وقتی آن ولایت كلیه در یك شخصی طلوع می كند پس آن ولایت، مالك است نه آن بروز وظهور و مظهریتی كه الان تحقق پیدا كرده، دقت كنیم ها!

امام زمانِ جدای از تولی به مقام ولایت، آن امام زمان صفراست هیچ ارزشی ندارد. با یكی از افرادی كه در همین خیابان می‌روند هیچ تفاوتی نمی كند. امام زمان یعنی شخصی كه ولایت كلیه الهیه نه اینكه به او عنایت شده از در یچه‌ی نفس او بروز و ظهوردارد. نه اینكه خدا ولایتش را از جیبش خارج كرده، گذاشته توجیب او، خدا ولایت را از خودش سلب كرده، داده به او! اینطوری كه مردم خیال می كنند، نه! اینطور نیست، این شرك است، این ثنویت است. ولایتی كه امام علیه السّلام دارد نفس ولایت خداست و عین ولایت خداست ودویت معنا ندارد همان ولایت را خدا ممكن است به یك شخص دیگر هم عطا كند. همان ولایت را ممكن است خدا به كسی دیگر بدهد و به اندازه‌ی سر سوزنی امام زمان این مطلب را به خود نمی گیرد كه بگوید خدا این را به من داده، خدا این را به من داده، همینكه به خود بگیرد خدا می گوید: ها! گرفتم، حالا با بقیه چه فرقی می كنی؟ حالا برو پیدایش كن. این مطلب هست!

امام علیه السّلام درتمام مدت عمرش بر خلاف ما در تمام مدت عمرش حتی یك ثانیه به نظرش نیامده كه من الان دارای مقام ولایتم. تمام. من بگویم افكار امام زمان را، استغفرالله ما داریم در ... امام ...

حالا این مقدار را حضرت به ما اجازه می دهد انشاء الله. این جسارت و تجرّی را اجازه می دهد. امام زمان علیه السّلام می دانید الان چه فكر می‌كند؟ تمام فكر حضرت این است كه او ولایت دارد. عمل را انجام می دهد ولی می گوید او می كند. نه اینكه تصنعاً وتواضعا، واقعاً می گوید: اگر یك واقعیت در دنیا باشد همانی است كه در نفس امام زمان می گذرد. در عالم كون دخل وتصرف می كند ولی می گوید: او دخل وتصرف می كند نه من. او، ضمیررا به او برمی گرداند نه به انَا، به هو.