مهم‏ترین مرتبه از مراتب انفاق: انفاق در مسائل شخصیتى و از خود گذشتن‏

كسی كه امام رضا را می‌خواهد باید امام رضای درست را بخواهد، نه امام رضایی كه وسیله بشود برای منویات او، نه امام رضایی كه پلی بشود برای رسیدن به مطالب و نفسانیات او، نه امام رضایی كه یك جایگاهی بشود برای وصول به اهداف و به غایات او، امام رضا اهل این حرفها نیست، كسی كه می‌خواهد به حرم مشرف بشود سرش را بیاندازد پائین و برود، سرش را بیاندازد پایین و برود، زیارتش را بخواند و بعد برگردد و نه به اینطرف نگاه كند كه كی آمده، كی رفته، كی نشسته، چه شخصی آمده ...

من یك وقتی در حرم مشرف می‌شدم دیدم یكنفر می‌آید حرم، انگار آمده بود حرم برای پیدا كردن رفقا و دوستانشان! نشسته یا به این‌طرف نگاه می‌كند یا به آن‌طرف نگاه می‌كند، این حرم نیامده. كسی كه می‌رود در حرم اصلًا نباید متوجّه بشود رفیقش وارد شد یا خارج شد، آشنایش آمد یا نه، باید در حال خودش باشد، اتفاقآً چشمش می‌افتد خب می‌افتد، حسب اتّفاق است.

این چیزها جهاتی است كه انسان را تعدیل می‌كند در رسیدن به آن مراتب عالیه نفس، مراتب انانیت ها، انسان را پائین می‌كشد، نمی‌گذارد انسان اوج بگیرد، اوج در نفس، اوج در قوّت، قوّت نفس، بعد از این مرحله، مرتبه دیگری هست كه آن دیگر مال افرادی است كه حركت كردند در این راه، و آن دیگر خودش برای خودش عالمی دارد، انسان به مراتبی می‌رسد كه یك شخصیت كاذب عرفانی پیدا می‌كند، شخصیت كاذب عرفانی، شخصیتی كه خود را در قبال استادش می‌بیند، شخصیتی كه خود را در قبال امام می‌بیند، یعنی مسائلی را احساس می‌كند، مسائلی را احساس می‌كند، نه اینكه احساس نكند، برای خودش وجودی می‌بیند، احساسی می‌بیند و بر آن احساس ترتیب اثر می‌دهد، او می‌گوید بكن، نمی‌كند، می‌گوید نكن، می‌كند، یعنی همانطور كه او را یك واسطه‌ای می‌بیند، خودش را هم یك واسطه‌ای می‌بیند.