ضرورت مصیبت برای تکامل انسان

این ناگواریها و مصائب مسائلی است كه می‌آید (حكمت اینها را می‌خواهم خدمتتان عرض كنم) و انسان را هی از آن انحراف می‌آورد در این مسیر، از آن طرف می‌آورد در این جا، هی متوجه می‌كند.

مرحوم آقا در وقتی كه در بیمارستان بودند بنده در خدمتشان بودم. راجع به بیماری چشم، خب خیلی هم ایشان اذیت شدند و ایشان چند بار به بیمارستان رفتند راجع به جهات مختلف، یك روز صحبت راجع به این مسائل بود كه خداوند چه حكمتی دارد كه این قسم ... (گفتم خب حالا اینها اگر برای ما باشد مشكلی نیست، بالاخره ما این‌قدر خراب و خراب كاری داریم كه بالاخره باید با همین ...) آخر این چه مسئله‌ای می‌شود كه برای افراد و برای اولیاء این قضایا پیش می‌آید؟ آیا صرفاً آنطوری كه می‌گویند برای ارتقاء است؟ برای رشد است؟ یا اینكه مطالب دیگری هست و مسائل دیگری هست؟ ایشان فرمودند كه هر شخصی در عالم خود مطالبی دارد و یك مسائلی دارد متناسب با خود و در آن عوالم نفس و در آن حجابها گر چه حجابها حجابهای نورانی باشد و حجابهای نفسانی نباشد یك گیرهایی دارد كه آن گیرها و آنها برطرف نخواهد شد الا به واسطه این ابتلائات. یعنی اگر تمام كره‌ زمین را طلا كند و به فقرا بدهد این برطرف نخواهد شد، باید این نحوه مسائلی پیدا بشود، از آن مسائل و از آن ظرائفی كه هر كسی در عالم خودش نسبت به آن مراتبی كه دارد. خب برای ما روشن است چه مسائلی است برای افراد دیگر، افراد دیگر، حتی اولیاء، حتی برای اولیاء برای آنها هم در زوایای سرّ و زوایای وجود باید یك قضیه باشد شما به مطلب فقط به عنوان یك قضیه ساده نگاه می‌كنید.

رسول خدا فرزندشان ابراهیم از دنیا رفت امر معلّق شد بر وفات سیدالشّهدا یا وفات ابراهیم این ابراهیم فرزند رسول خدا، حضرت رسول آمد و فرزند خود را اختیار كرد و سیدالشّهدا حیات به او تعلّق گرفت.