فلسفه و حكمت هبوط حضرت آدم علیه السلام به عالم دنیا

لذا در مجالس ائمّه علیهم‌السّلام وقتی تشكیل می‌شوند آن خطیب حقّ ندارد صحبت خود را قطع كند و آن شخصی را كه وارد شده است را ارائه بدهد، چطور اینكه مرسوم است. اگر مجلس مجلس عادی است بسیار خب مجلس، مجلس جشنی است، آقا فلان‌شخص وارد شدند نورانیت اضافه كرد، عیب ندارد بگویید، بگویید اصلًا نور افكن آوردند باشد، خورشید آوردند وهر چه دلتان می‌خواهد بگویید، آن دیگر بسته به كرَم خودتان است. چراغانی كردند خودتان می‌دانید، امّا مجلسی كه مالِ ائمّه علیهم‌السلام هست، اسم امام جواد علیه‌السلام روی آن مجلس است، اسم امام باقر علیه‌السلام روی آن مجلس است، چه جشن چه شهادت ...، این را رفقا بدانند، اهانت به امام علیه‌السّلام است كه شخص خطیب دارد صحبت‌می‌كند، می‌بیند یك شخصی وارد می‌شود: آقا برای سلامتی این صلوات بفرستید، زهر مار! صلوات یعنی چه؟ این حرف‌ها چیست؟ بلند بشود بیاید مثل بقیه افراد بنشیند، برود بنشیند، گوش‌بدهد، خودش كسب فیض كند، قطع كردن صحبت به خود صاحب مجلس كه امام زمان علیه‌السّلام است اهانت است.

در عصر عاشورا ما رفتیم یك مجلسی (اینكه می‌گویم‌ إِنَّهُ يَراكُمْ هُوَ وَ قَبِيلُهُ‌ اینجا است) برای اینكه از یك فردی هم تجلیلی كرده باشیم، هم احترامی، هم رعایت ادبی، حقّی بر گردن ما داشت. ما وارد یكی از این مجالس در طهران شدیم. خیلی از بزرگان، از افراد معنون، ائمّه جماعات، ریش سفیدها آمده بودند. اتّفاقاً آن خطیب و منبری هم خوب داشت روضه می‌خواند، یك روضه قشنگی می‌خواند، یك روضه با حالی می‌خواند، خیلی هم من خوشم آمد، وسط روضه یك نفر بلند شد (در مجلسِ فلان آقا) یك دستگاه از این دوربینهای یك متر و نیمی گذاشت روی دوشش و یكی یكی از این آقایانی كه آمدند دم در، فیلم می‌گرفت. عجب، عجب، آن‌وقت آقا بلند می‌شود می‌آید می‌گوید مجلس ما در آن خلوص است! دارد این خطیب بالای منبر روضه وداع می‌خواند، تو بلند می‌شوی می‌آیی از آقایان عكس می‌گیری؟ آقا بهم زد آن مجلس را، آن توجّه را.