تفاخر و کثرت طلبی در مكاتب مادى و ماتریالیستى‏

آدم گاهی اوقات هوس می‌كند برود. می‌گوید وقتی حالا كه این‌طور است برای چه ما در این دنیاییم، برای چه، یا مریضی یا گرفتاری و یا شدت یا خبر بد و یا ... ولی نه، انسان باید خودش را به خدا بسپارد. حالا رفقا فهمیدید این زندگی در این دنیا چه كیمیایی است. وقتی‌كه خدا برای ما این زندگی را مقرّر كرده ما دیگر نباید به فكر رفتنش باشیم، و همین‌طور نباید به فكر زیاده باشیم. دیگر برای چه؟ زیادی دردسر.

مرحوم آقای انصاری می‌فرمودند: اگر نبود ارتباط با شما رفقا و همین پشت گرمی كه با شما رفقا من دارم، یك آن را من در این دنیا نمی‌ماندم. این چه دنیایی است؟ ایشان هم خیلی مبتلا به كسالت‌ها و ناراحتی‌ها، ناراحتی‌های قلبی، دردهای زیاد و بعد هم كسالت‌های مغزی و سكته مغزی و این حرف‌ها بود. ایشان می‌فرمودند: ما برای آن طرف هستیم در این دنیا برای چه هستیم؟ این زندگی دنیا همین است یا مرض و یا شدّت و یا قرض یا گرفتاری‌های دیگر. گرفتاری‌هایی ایشان داشتند كه واقعاً خیلی عجیب! خیلی عجیب خیلی عجیب. این زندگی دنیا است.

پس بنابراین بودن در این دنیا برای رسیدن به كمال است و انسان باید بداند آن مقدار و مدتی كه برای او در پرونده‌اش ثبت شده است، همان مقداری است كه خداوند قرار داده. اگر یك روز را از این مدت ما به بطالت بگذرانیم آن دنیا جبران نخواهد شد، بله چیزهای دیگر می‌دهند به ما، مراتب دیگر به ما می‌دهند، مواهب دیگری هست ولی در عوض این یك روز چیزی نخواهند داد هیچی نخواهند داد. امتحان می‌خواهید بكنید؟ نه امتحان نكنید. آدم عاقل همیشه می‌آید آن احتمال برتر را می‌گیرد نه احتمال پائین‌تر را، آن احتمال بالاتر را می‌گیرد آن چیزی كه بالاتر است، این از دنیا. بنابراین آن چیزی كه در این دنیا ما باید به او توجه كنیم این است كه راهی كه از نقطه نظر عقلانی و ممشای بزرگان دین برای زندگی در این دنیا و به فعلیت درآوردن استعدادهاست، آن راه كدام است كه ما در عین اینكه در این دنیا هستیم مواظب باشیم عملی انجام ندهیم كه آن عمل آن نصیبی را كه خداوند برای ما مقرّر كرده است آن نصیب را قسمت ما نكند، آن چه امری است؟