تفاخر و کثرت طلبی در مكاتب مادى و ماتریالیستى‏

امام علیه السّلام می‌فرماید: او عبارت از این است كه بودن در این دنیا اشكالی ندارند. اصلًا بودن در این دنیا رمز حیات است رمز رسیدن به كمال است، رمز رسیدن به فعلیت است. من امام صادق علیه السّلام در همین دنیا هستم شما هم در این دنیا هستید، منصور دوانیقی هم در این دنیا هست، همه ما در همین دنیا هستیم و در زیر همین آسمان، بودن در این دنیا موهبتی است الهی كه خداوند نصیب بنده كرده برای اینكه او را به فعلیت برساند. در این مسئله شكی نیست. صحبت در اینجاست چگونه بودن در این دنیا مورد نظر است و چگونه زیستن در این دنیا باید مورد توجه قرار بگیرد. و چه كنیم كه بتوانیم از عمر خودمان و از آن امكاناتی كه خداوند به ما داده است برای رسیدن به آن كمال استفاده كنیم این مسئله است. آنچه را خداوند به ما داده است به بهترین نحو و به بهترین وجه از او استفاده كنیم و استعدادهای خود را به كمال برسانیم، میزان و معیاری كه برای ما تعیین كرده‌اند كه چه مقدار به دنیا بپردازیم و چه مقدار پرهیز كنیم او این است:

خوب توجه كنید رفقا!

آن معیار و میزان و شاقولی كه دو جنبه افراط و تفریط را از هم جدا می‌كند عبارت از این است: عملی را كه ما انجام می‌دهیم مبنای عقلائی دارد یا ندارد. این می شود معیار. حالا دیگر هر كسی خودش می‌داند چه قسم این مبنا را با اعمال خود در این دنیا تطبیق بدهد. می‌خواهیم در فلان مجلس شركت كنیم شركت در این مجلس مبنای عقلائی دارد یا نه؟ عقلائی نه تخیلی نه اعتباری، اگر شركت نكنم بدشان می‌آید این عقلایی نیست‌ها نه، بدشان بیاید كه بدشان بیاید، یك خورده هم آنها بدشان بیاید. چرا فقط ما بدمان بیاید؟! اگر این عمل را انجام ندهم فرض كنید كه در ارتباطات من بعدا فلان مشكل پیش خواهد آمد، خوب مشكل پیش بیاید. مبنای عقلائی، عقل یعنی میزان و معیاری كه خدای متعال آن معیار و میزان را برای كمال ما قرار داده است و آن معیار و میزان در این چوب وجود ندارد، آن معیار و میزان در این گچ وجود ندارد، میزان و معیاری كه خداوند در ما قرار داده به‌واسطه آن معیار، ما مسیر خود را به سمت كمال توجیه می‌كنیم. اگر عمل ما با این میزان و معیار منطبق بود آن عمل عمل سالكان است و الّا عمل عمل دنیوی خواهد شد.