عزت و علو پروردگار متعال‏

حالا كدام عزیزند؟ حالا عزّت مال كدام است؟ كدام یك از آنها؟ الان سیدالشّهداء عزیز است یا یزید بن معاویه، كدام عزیزند؟ الان امیرالمؤمنین عزیز است یا معاویه؟ این مال ظاهرشان، حالا باطن دیگر خدا می‌داند وضعیت به چه نحوی است. وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ‌ عزّت اختصاص به خدا دارد و باید عزّت را در خدا جست نه در آنچه كه در اختیار مردم است. دیدگاه مردم عادی و نادان نسبت به مسئله عزّت با دیدگاه اهل توحید متفاوت است. مردم نادان در هر صنف و هرطبقه‌ای كه می‌خواهند باشند عزّت را در جمعیت مشاهده می‌كنند، عزّت را در بیا و برو می‌بینند، عزّت را در مناصب دنیوی گرچه رنگ و لعاب الهی داشته باشد می‌بینند، عزّت را در جمعیت و پشتیبانی می‌بینند. این دیدگاه، دیدگاه اهل دنیا و نفاق است. اگر افراد بیایند، احساس عزّت می‌كنند، اگر افراد نیایند احساس عزّت نمی‌كنند. اگر جمع بشوند، احساس عزّت می‌كنند، اگر افراد جمع نشوند، احساس‌ذلّت می‌كنند.

یك وقت من در روزنامه می‌خواندم كه مسئولین یكی از كشورها می‌خواست برود در یك جایی شركت كند. یك وضعیت و موقعیتی داشت، با یك كشور همسایه در حال اختلاف بود. بعد وقتی‌كه می‌خواست برود در آنجا، می‌گفت الان كه ما می‌خواهیم برویم آنجا اینها به ما اعتناء نمی‌كنند، پس أقلًا ما یك كاری انجام بدهیم تا اینكه وقتی می‌رویم آنجا یك قدری بیشتر مورد توجه باشیم. اینها چه افكاری است؟ این افكار، افكار جاهلی است دیگر! ما كه می‌رویم در آنجا، می‌بینند یك‌كشور شكست خورده‌ای، یك چیزی است كه كسی به آن توجّهی نمی‌كند. ولی اگر یك جنب و جوشی بكنیم، یك حركتی بكنیم، یك كاری بكنیم، می‌گویند: نه! اینها هم ... این دیدگاه، دیدگاه ظاهر و اهل ظاهر است. اما در دیدگاه توحیدی كه اسلام این دیدگاه را به ما معرفی‌كرده، چه می‌گوید؟ اگر برنده شدی، فرق نمی‌كند، اگر بازنده شدی فرق نمی‌كند، شكست خوردی، فرق نمی‌كند، پیروز شدی، فرق نمی‌كند، این عزّت مال اوست.