مرتب سازی:
اختصاص حقیقت عزت و علو به پروردگار متعال
2أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم
بسم اللَه الرحمن الرحيم
وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد
وعلى آله الطّيّبين الطّاهرين و اللعنة على أعدائهم أجمعين
امام صادق علیه السّلام میفرمایند: و لا یطلُبُ ما عِندَالنّاسِ عِزّاً و عُلُوّاً شخصی كه دارای این خصوصیات باشد و این مسائل را كه قبلًا راجع به آن مطالبی خدمت رفقا و دوستان عرض شد مدّ نظر قرار دهد، طبعاً تفكر او نسبت به واقعیات و حقایق دگرگون خواهد شد و مسائل اعتباری را از مسائل واقعی تمییز خواهد داد.
از خصوصیات این فرد این است: به آنچه در نزد مردم است بهواسطه عزّت و طلبِ بزرگی و بزرگمنشی بر دیگران نمیكند و آن مسائلی كه دیگران از نعمات دنیوی الهی یا از نعمات اخروی تفاوتی از این نقطه نظر ندارد متنعّم هستند، برای عزّت طلبی و بزرگمنشی نمیخواهد. چون نعمات الهی متفاوت است، تابهحال صحبت ما نسبت به مسائل دنیوی و نعمتهای دنیوی الهی بود، هنوز راجع به آن قسمت خدمت دوستان مطلبی عرض نكردم.
در جلسه گذشته خدمترفقا عرض شد كه عزّت اختصاص به پروردگار دارد. عزیز به شخصی گفته میشود كه شخصیت او حریمی به دور او بهوجود آورده است كه او را از سایر افراد متمایز كرده و به واسطه این حریم دارای خصوصیت ممتازی شده است كه مورد توجه و جاذبه افراد قرار میگیرد. حالا آن خصوصیت یا خصوصیت مادی است یا معنوی و در جهات مختلف ممكن است باشد. یكی به واسطه علمش از سایر افراد امتیاز پیدا میكند، فرض كنید در اجتماعی هست علم او باعث میشود كه بین او و سائر افراد حائلی بهوجود بیاید كه دیگران در مادون او قراربگیرند، در نتیجه این شخص عزیز و مورد توجه قرارخواهد گرفت. حالا فرض كنید اگر در مجموعهای هست كه همه در یك تراز هستند دیگر در اینجا عزّت از بین خواهد رفت، چون همه در یك سطحاند. نیازی دیگر نیست تا اینكه به واسطه نیاز، آن حائل و حریم بین او و افراد دیگر بهوجود بیاید، همه مثل همدیگر هستند، تفاوتی با همدیگر ندارند. این عزّت میشود یك عزّتاعتباری.