مراتب باطل و وظایف سالک در برابر آنها

در آن جلسه قبل خدمت رفقا عرض كردم كه مسائلی كه اینها می‌تواند به عنوان مانع و حاجز برای حركت سالك به سوی خدا باشد كه امام صادق علیه‌السّلام می‌فرمایند: اگر سالك رعایت این مطالب را نكند طبعاً ایام او به بطالت خواهد گذشت. خیال می‌كند سالك است خیال می‌كند حالا دارد یك ذكری می‌گوید خیال می‌كند كه حالا حال و احوالی دارد خیال می‌كند حالا كه یك، یا اللَهی می‌گوید ولی نه! یك یا اللَه می‌گوید ولی همچنین تیشه می‌زند بر ریشه این یا اللَه، كه ای كاش این یا اللَه را نمی‌گفت! تمام اینها تیشه زدن است. تمام اینها از بین بردن است همه اینها. ما كه هنوز به آن مرتبه جمعیت نرسیدیم و نمی‌توانیم بین موقعیت خود و جوانب، ارتباط عادلانه و ارتباط صحیح برقرار كنیم لااقل باید احتیاط كنیم. لااقل باید از این مسائل خودمان را دور نگاه داریم. هر وقت به آنجا رسیدیم، به مقام اولیاء خدا و جمعیت رسیدیم آن وقت هر كاری كه دلمان خواست بكنیم عیبی ندارد! آن دیگر مسئله‌ایست كه از تحت تفكرات بشری و تفكرات عادی، قضیه خارج می‌شود و به مسئله عنایت و تكلیف الهی برمی‌گردد؛ یعنی آنجا دیگر مسئله از حدود ارتباطات و داد و ستدهای نفسانی خارج می‌شود و برمی‌گردد به یك مسئله الهی، چطوری كه خود امام بخواهد یك كاری انجام بدهد، خود امام بخواهد یك تنبیهی بكند خود امام بخواهد یك تذكری نسبت به یك مطلبی انجام بشود آنجا مطلب متفاوت است. ولی تا آنجا نرسیدیم تمام اینها مانع است هیچ كاری نمی‌شود كرد.

بنده به شما تضمین می‌دهم و بر اساس این حرف روز قیامت از من سؤال كنید، اگر صد سال یا اللَه بگوییم اگر صد سال ذكر بگوییم، اگر صد سال شب‌ها را به صبح به نماز و عبادت بگذرانیم اگر صد سال روزها را تا به شب به صوم بگذرانیم هر كاری بكنیم، این عمل را انجام ندهیم یك سانت حركت‌نمی‌كنیم، دیگر آخرین حرف و صریح! یك سانت حركت نمی‌كنیم. منتظر این باشیم كه كی چی می‌گوید بلند شویم و برویم به دنبالش! كی راجع به چی حرف می‌زند! آقا جان ول كنید این حرف‌ها را، می‌گویند بگویند، خوش به حالشان بگذار صد تا دیگر هم بگویند، بگذار كیف كنند، بگذار بخندند، بگذار هر كاری می‌خواهند بكنند، بگذار بگویند فلانی این‌طور است، بگذار بگویند شما این‌طور هستید بگذار بگویند فلانی. بگویند آقا! بگویند!