ضرورت پرهیز از إبطال عمر، و بیان برخی از مصادیق آن

شب نیمه شعبان را خیلی محترم بدارید. مرحوم آقا، بزرگان، اولیای خدا در شب نیمه شعبان احیا می‌گرفتند. من ندیدم با وجود اینكه در ایام سال شب‌های احیا مثل بیست و هفت رجب و امثال ذلك و بیست و هفت ماه رمضان و عید غدیر و هفده رمضان و اینها كه در روایات داریم و امیرالمؤمنین هم احیا می‌داشتند و اینها اهتمام بزرگان را به احیا شب نیمه شعبان مثل سایر ایام. منزل خودشان باشند، باشند اشكال ندارد، حتماً لازم نیست به طور اجتماع باشد، دعای كمیل، دعای جوشن، سوره حوامیم‌¹ حتماً خوانده بشود و بدانیم كه خیلی شب شب مهمی است. اگر من از اسرار شب نیمه شعبان كه مجاز به گفتنش نیستم بخواهم برای رفقا بگویم از الان بیداری می‌كشند تا شب نیمه شعبان خودشان را آماده می‌كنند! این‌قدر مهم است. مرحوم آقا می‌فرمودند آنچه كه به ما دادند از شب نیمه شعبان دادند؛ آن فتح بابی كه برای ایشان شد و آن مسائلی كه پیدا شد و اینها همه به خاطر این مسئله بوده است.

ماه رمضان را در پیش داریم و ماه بسیار مهمی است، ماهی است كه خداوند متعال رحمت خودش را یك قدری توسعه داده است. یعنی رحمتی كه شامل حال ماها هم بشود. حالا ماه رجب و اینها البته من خودم را می‌گویم حالا یك وقتی خدمت رفقا، حالا شوخی می‌كنیم، شوخی جدی البته، حالا ما خودمان را می‌گویم مال اولیاست، ماه شعبان ماه پیغمبر است و یك آثار خاصی دارد. ولی مقدرات الهی و مدبرات امر در ماه رمضان طور دیگری عمل می‌كنند. خدا درِ رحمت خودش را یك مقداری بیشتر باز می‌كند. افرادی كه از نقطه نظر تلقی جاذبه‌ها و وارده‌های الهی در ماه رجب و شعبان آن آمادگی را ندارند در ماه رمضان به همان مقدار آمادگی نصیبشان می‌شود. این معنای رحمت است. چون ماه رجب و شعبان یك شرایط خاصی دارد، یك طهارت خاصی می‌خواهد. رجب قوی‌تر و بعد شعبان، ولی وقتی‌كه ماه رمضان هست این رحمت نه اینكه كم بشود، وسیع‌تر می‌شود، افراد بیشتری را می‌گیرد، در حوزه ولایت خودش افراد زیادتری می‌گیرد.