نحوۀ حفظ و تداوم بخشیدن به حالات معنوی

یك وقت راجع به این قضیه صحبت شد كه چگونه ممكن است در یك مجلس برای چند نفر یك معنا پیدا بشود و برای بقیه پیدا نشود ـ حالا راجع به تفاصیلی كه دارد ـ مرحوم آقا می‌فرمودند: اصلا یكی از ادله وحدت وجود را ما می‌توانیم این مسئله قرار بدهیم كه اگر وجود، وجود واحد نیست پس چطور یك اثر در یك آن برای چند نفر است؟ چطور می‌شود یك همچنین قضیه‌ای؟ این امكان ندارد. پس باید وجود واحد باشد تا در هنگام تعلق گرفتن به افراد مختلف از صور مختلف آن وحدت خودش را از دست ندهد و مُنثَلِم نشود.

این مسئله بسیار جای اهمیت دارد. آن وقت از آنجایی كه در طول سال به واسطه مناسبت‌های مختلف ممكن است این ایام تفاوت پیدا بكند، ما در این حرف نداریم در این صحبت نداریم كه بالاخره در طول سال، به واسطه یك نوع ارتباطاتی ممكن است ماه‌ها یا روزها و شب‌ها تفاوت‌هایی داشته باشد. ولی صحبت در این است كه این روایت، معنای كلی‌تری را به دست می‌دهد. در شب نیمه شعبان كه احیا مستحب است. من در یك كتاب می‌خواندم یك شخصی آمده بود می‌گفت احیای نیمه شعبان این قبل از ولادت امام زمان حتی بوده حتی رسول خدا نیز در شب نیمه شعبان احیا داشتند پس این اصلًا مربوط به مسئله امامت نیست مربوط به مسئله رسالت نیست این یك واقعیتی است در عالم تكوین كه خدا امشب را نظر خاصی به او كرده، حالا به امام زمان ارتباط ندارد! ایشان خیلی اشتباه فرمودند. مسئله امامت و ولایت كه این مسئله در ماه و سال نمی‌گنجد. در ولادت امام این مسئله قرار ندارد. ولادت امام زمان علیه السّلام در امروز براساس سلسله عالم قضا و قدر باید در این شب اتفاق بیفتد و آن تعلق ولایت پروردگار به این وجود مبارك، اقتضای خصوصیت در این شب را می‌كند حتی پیغمبر هم باید احیا بگیرد. حالا نه اینكه حالا من چون بالاترم پس بنابراین دیگر احیا نباید بگیرم آن فرزند من آن بعد از یازده نسل دوازده نسل، حالا به من چه ارتباطی دارد؟ نه! این نیست. خصوصیت وجود آن حضرت اقتضای تمایز یك همچنین شبی را می‌كند كه این شب مورد عنایت خاص پروردگار قرار می‌گیرد پس همه افراد باید خودشان را با این عنایت تطبیق بدهند ولو رسول خدا باشد ولو أمیرالمؤمنین باشد. تفاوتی از این مسئله ندارد. یا فرض كنید كه در ماه رجب همین‌طور، در لیالی قدر همین‌طور و در سایر ایام، در این مسئله شكی وجود ندارد.