اهمیت سلوک عقلانی و لزوم تصحیح فکر و اندیشه

وقتی انسان در قبال یك بزرگی قرار می‌گیرد نباید اطاعت از او را به عنوان اینكه او بزرگ است بكند، فایده ندارد، الان اگر امام زمان به اینجا تشریف بیاورند، تمام مجلس به هم می‌ریزد بلند می‌شوید سلام و صلوات و یابن رسول اللَه تشریف آوردند و امام زمان هم هست دیگر! حضرت در اینجا یك مطلب بگویند: من آمدم در اینجا به شما این را بگویم و بروم و آن اینكه نمازتان را در اول وقت بخوانید. از امشب همه ما نمازهایمان را اول وقت می‌خوانیم این‌طور نیست؟! حالا حضرت این حرف را نزده؟ پس چرا گوش‌نمی‌دهیم؟ این احساسات است. همین دلیل بر این است كه ما هنوز دنبال احساسات هستیم؛ چون حضرت از این در آمده به جای من نشسته و به شما و من می‌گوید ما گوش می‌دهیم، اگر نیاید گوش نمی‌دهیم. این فایده ندارد هیچ فایده ندارد. این سلوك، سلوك عقلانی نیست این سلوك، سلوك چشم است.

حضرت آمده امام زمانی كه هزار و چهارصد سال به دنبالش بودیم عجب! چی شده آمده در مجلس ما؟ مجلس ما را منور كرده مجلس ما را نور داده، سلام، صلوات یابن رسول اللَه دیگر خودمان را می‌كشیم دیگر، ... بماند! حضرت در اینجا می‌گوید خب حالا من را دیدید؟ می‌گوییم همه دیدیم! می‌خواهید از من چیزی بشنوید؟ بله، آن این است كه امروز این را به شما بگویم نماز ظهررا وقت ظهر بخوانید نماز عصر وقت عصر، غروب وقت غروب. گوش می‌دهیم، هفته اول خیلی مراقبت می‌كنیم ده روز كه گذشت یك دفعه حالا عشا را هم با مغرب، حالا این دفعه را عیب ندارد. یك ماه كه گذشت امام زمان را هم دیگر ندیدیم، آمد و گفت و رفت. از یك ماه دیگر بر می‌گردیم مثل سابق! می‌خواهید امتحان كنید، حالا كه تشریف نیاوردند! این می‌شود احساسات، این می‌شود نماز از روی احساسات، روزه از روی احساسات، اعمال از روی احساسات.