انحراف بعد از پیامبر اکرم به‌واسطۀ عدم ادراک عقلانی حقیقت آن حضرت

آمدن و تو سر زدن و بالا و پایین كردن و داد و عربده كشیدن و مسخره‌بازی و دلقك‌بازی درآوردن و تئاتر ایجاد كردن، اینها در روش و مرام امام حسین نیست. امام حسین نیاز به ساز و دهل و موسیقی و عَلَم صلیبی و این حرف‌ها ندارد. امام حسین نیاز به چند نفر عاقل دارد، به چند نفر با فهم دارد، به چند نفر خوش فكر دارد، به چند نفر وظیفه شناس دارد، به چند نفر اهل تكلیف و اهل رعایت دارد، این است. و الّا از این دسته‌های هزار و دو هزار نفری و سی هزار نفری و پنجاه هزار نفری هم خیلی بودند و خیلی عزاداری‌هایی شده ولی آن نتیجه‌ایی كه باید حاصل‌بشود نشده است. راه، راه صدق و متانت و عزت است این است مسئله. با داد و بیداد ما هم امام حسین كاری ندارد.

اما اگر فرض بكنیم كه برویم یك جایی كه جای خیلی كم و محقری هست توجه نمی‌كنیم یا اینكه اگر واعظی هست این واعظ بیاید بهترین مطالب را بگوید ولی چندان رسمی نداشته باشد خیلی معروف نباشد به او توجه نمی‌كنیم. حالا یك واعظ دیگر باشد به اندازه دو ریال سواد نداشته باشد ولی حرف‌ها را پشت سر هم بزند و دو تا چَه چَه هم بالای منبر بزند و دو تا از این طرف و از آن طرف از بالا و پایین و شرق و غرب و عالم را به همدیگر بدوزد این در اذهان و در انظار خیلی موجه و بسیار مورد توجه است. این برای چیست؟ برای این است كه ما تابع احساسات هستیم! دنبال مطلب نمی‌رویم بلكه دنبال تظاهر می‌گردیم این یك نمونه از مطالب.

مسجدی هست این مسجد خیلی بیاوبرو دارد خیلی مراسم دارد اطعام می‌دهند، مجالسی در آن مسجد برقرار می‌كنند، مجالس فاتحه برقرار می‌كنند بیاوبرو دارد مجالس خیلی بزرگ و امروزه هم كه مجالس همه شده اصلًا دكان و تجارت‌خانه، شده محل برای تشكیل مراسم فاتحه، آن هم با آن وضعیت كذایی كه انسان وارد مسجد می‌شود، به یاد همه چیز می‌افتد غیر مردن، از میوه‌جات و حلوا و خرما و قاب و قدح و افراد از این طرف صف بكشند از آن طرف صف بكشند و برای مجالس عزاداری، طومار تهیه كنند و گل بیاورند. حالا اخیراً شنیدیم در بعضی از شهرها گل‌های مصنوعی هم می‌آورند به خاطر اینكه صرفه‌جویی بشود و بعد از اینجا كرایه می‌دهندش به یك جای دیگر، از آنجا كرایه می‌دهندش به یك جای دیگر!