رعایت زهد و تقوا مطابق اقتضائات نفس در سنین مختلف

در خود زمان مرحوم آقا نبود؟! ایشان می‌فرمودند در جلسات ما افرادی می‌آیند كه مطالب را بشنوند و بعد بروند از نزد خود این مطالب ما را به دیگران منتقل كنند! ایشان اسم اینها را می‌گذاشتند دزدان و سرّاق طریق! كسانی كه می‌آیند مطلب را دزدی می‌كنند، دزدی یعنی چه؟ یعنی بدون اینكه منبع و مدرك را بیان كنند، این خیلی واقعاً مسئله زشتی است كه انسان در ارتباط با دیگران وقتی می‌بیند یك مطلب، مطلب شیرینی است و بیان می‌شود و مورد توجه افراد هست، وقتی احساس كند كه دیگران این مطلب را به حساب او می‌گذارند به سكوت بگذراند و اسم نیاورد كه: من خودم این مطلب را نمی‌دانستم من هم مثل شما هستم! رفتم در فلان كتاب دیدم در آن كتاب نوشته آمدم بیان كردم! این كار، بسیار كار بدی است. و از نقطه نظر نفسانی آثار بسیار سوئی برای انسان بوجود می‌آورد. خیلی‌ها از این كارها انجام می‌دهند.

در خود زمان مرحوم آقا كسانی بودند كه من می‌دیدم اینها در حجره خود و مغازه خود، در منزلشان افرادی می‌آیند و اینها آن مطالب را می‌گویند حتی آن افراد می‌آمدند پیش من می‌گفتند: آقا ما رفتیم دیشب در حجره فلان شخص در مغازه فلان شخص یك همچنین مطالبی را می‌گفت عجیب بود. گفتم: این مطالب را بابای ما به او گفته است، اینكه هِر را از بِر تشخیص نمی‌دهد مثل چهارپا، نمی‌فهمد. ـ جداً مثل چهار پا نمی‌فهمید نه اینكه بخواهم در اینجا اغراق كنم ـ بعضی از اینها افرادی بودند كه از نقطه نظر عقلی حتی انسان در آنها شك می‌كرد كه اصلًا اعتدال دارند یا نه؟! آن‌وقت تو كه آنجا آمدی گوش می‌دهی به چه نیت داری گوش می‌دهی؟ احمق! به چه نیت داری گوش می‌دهی؟ توجه می‌كنی آن مطالب را بگیری و نگه داری، فردا مریدها كه می‌آیند در آنجا، آنها را بگویی، این می‌شود دزدی.