لزوم همت بلند و اهتمام سالک به راه و مسیر خود

سلوك عبارت از این است كه انسان آن همّتی را كه می‌خواهد داشته باشد، این همّت را درست در نظر بگیرد. اراده‌ای را كه نسبت به این راه می‌خواهد صرف كند، آن اراده، اراده‌ای باشد استوار و متین و مستقیم كه در آن اراده هیچ چیزی دخالت نكند. اشتباه اشكال ندارد و خطا ایرادی ندارد. ما جایز الخطا هستیم و اشتباه می‌كنیم و خدا هم نسبت به این مسئله و اشتباه ما كاری ندارد. عمد در كار نباشد و دو دو تا چهار تا را بررسی كرده باشیم. حساب‌ها را رسیده باشیم، جوانب مطلب را بررسی كنیم، اشتباه هم بكنیم هیچ اشكالی ندارد و به اندازه سرسوزنی هم نمی‌نویسند برایمان، خودشان هم گفته‌اند. اما اگر فهمیدیم و متوجه شدیم، مسئله را دریافتیم و خودمان را به جای دیگران گذاشتیم و دیگران را به جای خودمان گذاشتیم، مشكل خود را مشكل دیگران دانستیم و مشكل دیگران را مشكل خود دانستیم، آن موقع دیگر راحت نمی‌توانیم رد شویم، آن موقع دیگر شب نمی‌توانیم راحت بخوابیم، آن موقع دیگر نمی‌توانیم مسائل را سرسری بگیریم این می‌شود مراقبه.

كسی‌كه بخواهد این عمل را انجام بدهد معنایش این است كه از خود دارد بیرون می‌آید، این) انا (تغییر پیدا می‌كند، این «من» تغییر پیدا می‌كند و عوض می‌شود، میم و نون عوض می‌شود و برمی‌گردد به ها و واو، تغییر چهره می‌دهد. الان اگر نگاه كنید من در شخصیت او می‌بیند، دو سال بعد می‌بینید این من كمرنگ شد، ها! این می‌شود سلوك. به هر اندازه كه این «من» كمرنگ شود «هُوَ» نقش پیدا می‌كند اختلاف بین «من» و «او» بین «انا» و «هو» یعنی سلوك، یعنی راه. بیاییم بسنجیم خودمان را

مرحوم آقا می‌فرمودند: بعضی‌ها می‌گویند كه در سلوك الی اللَه خداوند برای انسان چند امتحان قرار داده است. البته ممكن است امتحاناتی برای انسان قرار داده شود، مسائل مهمی از قبیل اتلاف نفوس و اموال و امراض و شدائد یا بعضی مسائل شخصیتی و شئونات، برای انسان از این مسائل ممكن است گاهی پیدا شود. ولی ایشان می‌فرمودند امتحان سالك هر لحظه‌ای است كه در آن لحظه زندگی می‌كند، این معنای امتحان است. آن لحظه‌اش یعنی امتحان، همان لحظه یعنی امتحان، همان لحظه یعنی عبور یا توقف، همان لحظه، همان لحظه، در هر قضیه‌ای.