تبیین اولین مرتبه از مراتب تقوا

بعد از نماز بلافاصله بهتر است انسان سجده شكر به‌جای بیاورد و بعد از سجده شكر شروع كند تسبیحات را گفتن، این چیزی است كه ما در روایات داریم و دستور اولیاء خدا همین است. مرحوم آقای حداد رضوان‌اللَه‌علیه به من فرمودند فلانی آن سالكی كه نماز بخواند و تسبیحات حضرت زهرا را انجام ندهد نماز نخوانده است، حالا فهمیدید مسئله كجاست! آن وقت می‌گویند اینها اهل ولایت نیستند! آن سالك نماز نخوانده. اینها رسم و رسوماتی است كه در میان عوام به شكل بدعت درآمده است و وظیفه عالم این است كه از این موارد جلوگیری كند.

انسان نماز كه می‌خواند باید توجهش به خدا باشد نه غیر خدا، تمام آنچه كه غیر خداست همه را باید زیر پا بگذارد و وقتی نماز تمام شد حال نماز را ادامه بدهد و بعد از نماز صحبت نكند هر صحبتی می‌خواهد باشد، دست ندهد، احوالپرسی نكند، قبول باشد و قبول نباشد نگوید به این فرد و آن فرد. به سجده برود تسبیحات را بگوید بعد مشغول تعقیبات بشود، تا نماز تمام می‌شود انگار دیگر غل و زنجیر را از گردن در آوردیم و رها هستیم هر چه دلمان می‌خواهد دیگر می‌گوییم، چپ و راست و بالا و پایین و یك فحش به این و یك فحش به آن. مسئله به این نحو نیست آقا!

خدا دوست ندارد انسان فقط آن حال را در موقع نماز داشته باشد، چرا در ماه مبارك رمضان آن حال توجه برای شما پیدا شد، چون موقعیت ماه مبارك رمضان اقتضاء كرده است كه در یك همچنین وضعیتی حال و روحیه شما تغییر پیدا كند، حال ماه شوال كه شد ما باید تمام آنها را كنار بگذاریم؟! تمام آنچه را كه در ماه رمضان یافتیم همه را فراموش كنیم یا نه!؟ در ماه شوال باید ادامه بدهیم، در ماه شوال باید نگذاریم آن میهمان كه در ماه رمضان در قلب و ضمیر و نفس ما جای گرفته است خداحافظی كند و بیرون برود، آن را نگه داریم، به چه نحو نگه داریم؟ آن رعایتی را كه در ماه رمضان هست آن رعایت را در ماه شوال هم انجام بدهیم، از هر هفته یك روز آن را روزه بگیریم، دو روز آن را روزه بگیریم، حداقل آن را كه فرمودند در ماهی سه روز را روزه داشته باشیم، توجه خود را همان‌طور كه در ماه رمضان بیشتر كردیم آن توجه را بیشتر كنیم، این را می‌گویند پذیرایی از میهمان الهی. این حالی كه در ماه رمضان، این حالی كه در هنگام نماز برای انسان حاصل می‌شود میهمانی است كه از ناحیه پروردگار به واسطه ملائكه برای ما حاصل شده است، شما آن حالی را كه در موقع نماز پیدا می‌كنید از منزل خاله‌تان كه نیاورده‌اید، آن توجهی كه در موقع نماز می‌كنید باعث می‌شود ملائكه از عالم قدس بر وجود شما نزول پیدا كنند همان‌طور كه بر وجود انبیاء نزول پیدا می‌كردند، همان‌طور كه بر وجود اولیاء نزول پیدا می‌كردند؛ یعنی همان قسم كه جبرائیل بر وجود پیغمبر نزول پیدا می‌كند در موقع نماز همان جبرائیل می‌آید بر وجود ما، منتهی ضعیف‌تر، ضعیف‌تر، ضعیف‌تر، پایین‌تر، آن در موقع نماز كه پیغمبر از جبرائیل هم آن مسئله‌اش بالاتر است جبرائیل كجاست! آن مثالی كه زدیم نسبت به سایر انبیاء است ولی راجع به پیامبر و ائمه علیهم السّلام و همین‌طور راجع به اولیاء خاص از شیعیان امیرالمؤمنین در موقع نماز حتی ملائكه مقرب مثل جبرائیل نمی‌توانند حال آنها را درك كنند نمی‌توانند اصلًا درك كنند، اینها مال ماست. حالا مراتب پایین‌تر آن مال ما و آنهایی كه دارای مراتب بالاتر هستند به تناسب حال خودشان، تا اینكه به مرتبه‌ای می‌رسد كه حتی بالاترین ملائكه مقرب كه نازل كننده اسماء كلیه پروردگار و صفات كلیه پروردگار در قلوب هستند، آنها از ادراك حال بنده با خدا عاجزند، پس چطور می‌توانند نزول پیدا كنند؟ چطور می‌توانند افاضه كنند؟ آنجاست كه دیگر خود ملائكه از وجود این مصلّی بهره می‌گیرند، جبرائیل می‌آید بهره می‌گیرد، این مربوط به ما نیست، حالا ان‌شاءاللَه خدا قسمت كند، ما كه بخیل نیستیم خدا هم كه عاجز نیست: