معیار اتصاف افعال به حسن و قبح

من نمی‌دانم این مطلب را خدمت رفقا عرض كردم یا نه؟ یك وقت من یك مسئله‌ای راجع به مرحوم پدربزرگمان، مرحوم جدّمان، ایشان بسیار مرد بزرگی بود، ما راجع به ایشان یك مطالبی می‌شنیدیم، هم از مرحوم آقا هم از غیر مرحوم آقا و واقعاً مرد بزرگی بود. از جمله افرادی بود كه می‌توانم به صراحت بگویم در همان زمان اختناق پهلوی رضا شاه از زمره افرادی بود كه تا آخرین دم حیاتش در مقابل این دستگاه حكومت جائرانه ایستاد. و به هر كیفیتی و به هر نحوی نگذاشت كه بتوانند آن اعمال و نیات و مقاصد شوم استكباری خودشان را درون محیط فعالیت ایشان و خانواده ایشان و آن افرادی كه با ایشان ارتباط دارند در آنجا بیاورند و نفوذ بدهند. بسیار مرد عجیبی بود، در دین بسیار مرد قرصی بود، مطلبی را كه متوجه می‌شد خیلی صریح می‌ایستاد. بسیار مرد متصلّبی بود و خیلی از این نقطه نظر عجیب بود.

یادم است یك وقت ما منزل یكی از ارحام و بستگان نزدیك كه رفته بودیم عكس ایشان در آن طاقچه منزل بود. همان سالی كه استاد مرحوم والد مرحوم آقای حدّاد تشریف آورده بودند در ایران، یك روز ناهار به اتفاق ایشان رفته بودیم منزل یكی از ارحام، من كوچك بودم آن موقع سنّم یازده سال بود. دقیقاً یادم هست همین كه ایشان وارد آن اتاق شدند تا چشمشان به این عكس افتاد گفتند آقا سید محمدحسین این چه شخصی است؟ این كیست؟ همین‌طور ایستادن نگاه كردند. ایشان فرمودند: آقا ایشان مرحوم پدر ما بودند. عجب عجب عجب، عجب مرد بزرگی بوده، عجب مرد متصلّبی بوده، عجب مرد قرصی بوده، شما یك عكس از این برای من تهیه كنید وقتی‌كه ما مراجعت می‌كنیم به من بدهید با خودم ببرم. و وقتی‌كه ما مشرّف شدیم به عتبات بعد از آن سفر، در همان زمانی كه ایشان هنوز حیات داشتند، من عكس مرحوم پدربزرگمان را در منزل ایشان دیدم البتّه در اتاق نگذاشته بودند، در قفسه گنجه اتاق كناری، آنجا نگهداری می‌كردند.