معیار اتصاف افعال به حسن و قبح

 داشته باشد باید بپردازد. اسلام با كسی شوخی ندارد. هر مقدار مهر است باید بپردازی. می‌گوید می‌توانی این كار را انجام بدهی آقا جان، مرتبه اوّل می‌توانی انجام بدهی، كسی هم اجبار كه نكرده. حالا می‌گویند آقا مهر زیاد است، خوب برو یك دختر دیگر را بگیر، نه كسی اجبار كرده و نه ... شما كه می‌خواهی فلان دختر را بگیری و به هر كیفیتی حاضر هستی و بعد آن مهر را سنگین می‌كنند، فلا تَلُومَنّ الّا نفسك خودت می‌دانی، تقصیر تقصیرخودت است، نكن، این همه هستند، برو سراغ یكی دیگر. آن هم دید نه! همچین تحفه نطنزی هم نیست كه حالا چیز است، آن هم توقّعاتش را می‌آورد پایین، بالاخره به مسائل دیگر فكر می‌كند، به مسائل اخلاقی فكر می‌كند، به مسائل نفسانی فكر می‌كند، طرفین بالاخره باید با هم زندگی كنند. دیگر آن مسائل بعد پیش نمی‌آید، آن قضایا پیش نمی‌آید، آن توجهات به دنیا پیش نمی‌آید، آنكه توجه دارد به اینكه من یك همچنین پشتوانه‌ای دارم حالا فوقش این حرف را زد قبول هم نكردم نكردم! اینها پیش نمی‌آید، آن ناراحتی و استرسی كه برای مرد هست كه حالا این كار را كردم، حالا دیگر چه خاكی بر سرم كنم؟ اینها پیش نمی‌آید. از آن طرف می‌داند كه قانون اسلام، جلوی او را گرفته اگر بخواهد مرد تخطّی كند جلوی او می‌ایستد و حق را به زن می‌دهد.

 اگر مرد بخواهد سوء استفاده كند از مهرالسّنه، در محكمه اسلامی او را به مهرالمثل باید محكوم كنند. اولًا این‌طور نیست كه هر كسی بخواهد هر كاری انجام بدهد و هر كه از سرخود بخواهد هر ظلمی را روا بدارد. دوّم اگر زن بداند بخاطر ازدیاد مهر، هر مطلبی را بخواهد انجام بدهد و هر مخالفتی را با شوهر بكند به پشتوانه مهر زیاد، در محكمه اسلامی او را محكوم می‌كنند به كمترین مهر، می‌گویند برو پی كارت، برو خانه‌ات، این حرف‌ها نیست. آن اسلامی كه می‌آید می‌گوید ای علی زره‌ات را بفروش مهرالسّنه زهرا را بپرداز همان پیغمبر می‌گوید در اسلام عدالت است، قضاوت بر اساس عدل است، نباید به مرد تعدّی بشود و نباید به زن تعدّی بشود. در یك همچنین جوّی و در یك همچنین وضعی اسلام می‌آید مهر را مهرالسّنه قرار می‌دهد.