تقوا و آثار آن (٢)

 تقوا یعنی انسان به یك مرتبه‌ای از رشد برسد در آن مرتبه عالی، كه دیگر احتمال راه خلاف از او منتفی بشود این می‌شود آخرین مرتبه تقوا. منظور از اشتباه مسائل ظاهری نیست؛ فرض كنید كه چشمش ضعیف است حالا نگاه می‌كند به یك چیزی خیال می‌كند آب است می‌گوید آن شیر را بیاور. یا یك شخصی را از دور می‌بیند خیال می‌كند شخص دیگری است یك فرد دیگری را صدا می‌كند این اشتباهات، اشتباهات عادی است. نه! آن كار، آن رویكرد، آن عملكرد، آن فكر، آن ایده، آن رهنمون، آن راهنمایی كه انسان در آن راهنمایی احتمال خطا برای او پیش نیاید، آن مرحله می‌شود تقوا. دیگر در آن مرحله خطایی وجود ندارد. اگر امری را بگوید بعد از مدّتی نمی‌گوید من در این مسئله اشتباه كردم! وقتی‌كه پدر یكی درآمد! وقتی یك مطلبی را گفت بعد از مدّتی دیگر نمی‌گوید ای كاش این حرف را نمی‌زدم! اینها همه ناشی از چیست؟ ناشی از این است كه انسان به تقوا نرسیده.

 مسئله به صرف درس خواندن و روابط اجتماعی و در میان افراد بودن نیست، مسئله این است كه انسان در یك مصونیتی قرار بگیرد از ناحیه پروردگار كه آن مصونیت، او را در ارتباط با خدا و در ارتباط با جامعه، از