حقیقت لوح محفوظ و احاطه واشراف ائمه اطهار علیهم السلام بر آن‏

چندی پیش بود من در یك مقاله‌ای می‌خواندم از یك شخصی در یكی از روزنامه‌ها یك مطلب خلافی نقل كرده بودند و آن شخص تماس می‌گیرد و می‌گوید: این مطلب، كه از من نقل‌كرده‌اید خلاف و تهمت است و من چنین حرفی نزدم! و برای اینها هم ثابت می‌شود كه این شخص چنین مطلبی را نگفته است! می‌گوید: پس در همان روزنامه این مطلب را تكذیب و حرف خود را پس بگیرید! در جواب می‌گویند: نه آقا! پس نمی‌گیریم! این می‌شود انكار حقّ! چرا پس نمی‌گیرید؟ بسیار خوب! شما فهمیدید این مطلب شایعه و خلاف واقع بوده و اشتباه شنیدید و یقین هم كردید و منتشر نمودید، الآن كه متوجّه شدید چرا تكذیب نمی‌كنید؟! سخن ما در اینجا است والّا اشتباه كردن برای افراد عادی طبیعی است! البتّه باید دانست كه اصل این كار هم اشتباه بوده زیرا باید تحقیق بیشتری می‌شد، ولی حال كه مطلب روشن شد باید تكذیب شود! و این مطلب در بسیاری از موارد برای ما هم اتّفاق می‌افتد كه نسبت به یك مطلب رأیی صادر می‌كنیم و بعد متوجّه می‌شویم كه اشتباه است، بخاطر موقعیتمان و اینكه در میان افراد نگویند: چرا آقا اشتباه و خطا كرده است حقّ را خدای ناكرده زیر پا می‌گذاریم! خوب بنده هم اشتباه می‌كنم اگر بگویم اشتباه كردم پس مردم چه می‌گویند معنا ندارد! مگر بنده معصومم؟! مردم هر چه دلشان می‌خواهد بگویند! من هم مثل بقیه افراد اشتباه می‌كنم! عجبا! این چه حرفی است كه: اگر بگویم این حرف اشتباه بوده است به موقعیت من لطمه می‌خورد؟! و مقام و منزلت من پائین می‌آید و دیگر آن ارادت و محبّتی كه افراد نسبت به من دارند از بین می‌رود و مرا هم یكی از افراد عادی بحساب می‌آورند؟! اینجاست كه باید كاملًا حواسمان را جمع می‌كنیم!! و نمی‌گوئیم و اقرار نمی‌كنیم و این اقرار نكردن‌ها علاوه بر اینكه ضرر نفسانی برای ما دارد و ما را از رسیدن به مطلب و مرتبه بالاتر و رشد بیشتر بازمی‌دارد، موجب سقوط ما به مراتب حیوانی می‌شود! و اینجا دیگر واویلا است! و اینجاست كه دیگر خیانت نسبت به افراد و به تفكّرات و اعتقادات آنها دامنگیرشان می‌گردد!