حقیقت عصمت و كیفیت آن در ائمه اطهار علیهم السلام‏

 به زیارت فلان محل رفتند و تمام اینها را بیان می‌كرد و وقتی هم كه برگشته بودند، دیدیم درست گفته است! اینها بوده و واقعیت داشته است! ولی وقتی قدر آن دانسته نمی‌شود، و به آنها گفته می‌شود: اینكار را بكن و آنها نمی‌كنند! وقتی كه در امتحانات آنچه را كه باید انجام بدهند نمی‌دهند، خدا از آنها می‌گیرد! و كم كم مشمول آیه‌ وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ‌ الأعراف، ١٨٢ می‌شوند و كم كم مقام استدراج (آهسته آهسته پائین آمدن) پیدا می‌شود، تا می‌رسد به جایی كه شروع می‌كند به مسخره كردن و به من می‌گوید: ما هم مثل آدم یك گندم خوردیم ما را از بهشت بیرون كردند! بعد هم قاه قاه می‌خندد! این تازه اوّل كار است! بعدها چه گفت، دیگر بماند! اینها تمام مال این است كه از آن مهمان‌هایی كه خدا برای او فرستاده پذیرایی نكرده و قدر آن را ندانسته، همه چیز را به شوخی گرفته و خدا هم اینها را از او گرفت! وقتی آن را گرفت، مهمان‌های دیگر به جای آنها می‌آیند و آنها او را به چیزهای دیگر دعوتش می‌كنند! زیرا این مهمان كه می‌رود باید مهمان دیگر بیاید، چرا كه خانه خالی نمی‌شود؛ زیرا قلب خالی نمی‌شود، یا جای رحمان است یا جای شیطان! آن مهمان‌ها می‌روند بیرون مهمان‌های دیگر می‌آیند! این وسط ما حالت خلَاء نداریم و شقّ ثالثی نیست! باید در خود بنگریم و ببینیم در قلب خود چه مهمان‌هایی را داریم، ان‌شاء اللَه امیدواریم كه خداوند به بركت صاحب مقام ولایت، ما را مشمول الطاف خود قرار دهد، و نقصان ما را به كرامت و بزرگواری خود ببخشاید. و همیشه ما را قدردان نعمت ولایت قرار دهد.

 اللَهم صل علی محمد و آل محمد