حقیقت عصمت و كیفیت آن در ائمه اطهار علیهم السلام‏

پس استاد برای چه وقتی است و لزوم وجود ولی خدا برای چه زمانی است؟! تو كه خودت بهتر می‌فهمی پس چرا نزد استاد آمدی؟! تو كه بهتر از ولی خدا تشخیص می‌دهی و تو كه امام زمان را بهتر از ولی خدا شناختی برای چه نزد ولی خدا آمده‌ای؟! اینها آن تمرّدهایی است كه می‌آید و نفس، خود را براساس یك جاذبه‌هایی در قبال یك مطلب حقّ قرار می‌دهد! و این مسكین هم نمی‌داند كه این اشتیاقی كه الآن دارد، بواسطه خواسته نفس است نه امام زمان! و نه لیلةالقدر و حساب و كتاب! نفس است! كه به جای اینكه برود در فلان جا به كیف و عیاشی بپردازد؛ آن لذّت و كیف را در این مجلس می‌خواهد كسب كند، هر دو نفس است! نفس الآن دارد خود را به لذّت می‌رساند! نه اینكه می‌خواهد اطاعت از استاد كند!

و ما خود مشاهده می‌كردیم افرادی را كه دستور استاد را می‌پذیرفتند و در چنین مسائلی مخالفت با نفس می‌كردند، بعدها می‌گفتند: چه دستاوردها و مسائلی نصیبمان شد! اینها كسانی بودند كه بسیاری از افراد آنها را حتّی قابل برای فیض نمی‌دانستند و می‌گفتند: اگر این قابل بود مثلًا در فلان مسأله شركت می‌كرد و اینطور با او برخورد نمی‌شد؛ در حالتی‌كه اصلًا قابلیت همان است! چشم ما چشم ظاهر است! راجع به این مسأله بیشتر توضیح نمی‌دهم، باید به مطلب دیگر بپردازیم.

و لذا آن تقوایی كه در آن اشتباه و لغزش و غلطیدن و انحراف معنا ندارد، تقوایی است كه به مرتبه عصمت برسد كه دیگر اشتباه در آن متصوّر نیست! همانطوری كه در جلسه قبل توضیح دادم، و روایت امام هادی علیه‌السّلام را برای رفقا خواندم كه حضرت فرمودند: خدای متعال قابل توصیف نیست، پیامبر او هم قابل توصیف نیست، ائمّه هم قابل توصیف نیستند با آن بیاناتی كه شد؛ سپس حضرت می‌فرمایند: مؤمنی كه خود را تسلیم ما كرده باشد آن مؤمن هم قابل توصیف نیست!