حقیقت عصمت و كیفیت آن در ائمه اطهار علیهم السلام‏

آیا بعضی افراد كه در عصر ما به عنوان عارف و انسان كامل مطرح بوده‌اند و ما آنها را دیده‌ایم این‌طور بودند؟! آن افرادی كه وقتی می‌نشینیم و با ایشان صحبت می‌كنیم می‌بینیم در نفس گرفتارند و نمونه‌هایی از آنها را قبلًا ذكر كرده‌ایم آیا اینها قابل وصف نیستند؟! آن مؤمنی كه خودش را تسلیم امام زمانش بكند، به آن كیفیت، او می‌شود حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه و جابر بن یزید جعفی! او می‌شود معروف كرخی و مرحوم قاضی و امثال این بزرگان! اینها هستند كه می‌آیند، و تسلیم می‌شوند و خود را در اختیار استادشان قرار می‌دهند؛ و چك و چانه نمی‌زنند و مطلب را این طرف و آن‌طرف نمی‌برند؛ و چیزی را از استاد پنهان نمی‌كنند! و بعضی را برای خودشان بر نمی‌دارند و در امور؛ اوّل چیزی كه مورد نظر آنها است این است كه عنایت او را جلب كنند! و این مقام، مقام عصمت است! و این مقام، مقام تقوی است!

لذا ما می‌بینیم: بسیاری از افراد می‌آیند در حوزه‌های علمیه و درس می‌خوانند و نود سال یا بیشتر عمر می‌كنند؛ ولی یك دفعةً اشتباهاتی می‌كنند، كه غیر قابل جبران است و اینها بخاطر این است كه آنها از این مسائل بی‌بهره هستند! آن كسی كه حدیث قرطاس و دوات را انكار كرده می‌گوید: مگر ممكن است كه عمر این حرف را در حال احتضار پیغمبر بزند؟! كه: «إنّ الرّجلَ لَیهجُر»؟ «تحقیقاً پیغمبر دارد هذیان می‌گوید!» و می‌گوید: مگر ممكن است یك مسلمان!! چنین حرفی را بزند؟! او عمر را نشناخته است! باید به او گفت: بنده خدا تو عمر را نشناختی! لابد لگد و سیلی زدن او به حضرت فاطمه را هم انكار می‌كنی! و می‌گویی: مگر می‌شود عمر بیاید لگد بزند دختر پیغمبر را و استخوان سینه او را بشكند؟! و نیز خواهی گفت كه: نه این حرف‌هایی است كه بعضی‌ها درآوردند! این شیعیانی كه قدری غلوّ دارند، این حرف‌ها را زده‌اند! و مگر می‌شود و مگر می‌شود كه؟!