حقیقت عصمت و كیفیت آن در ائمه اطهار علیهم السلام‏

حالا صحبت در این است كه: این تقوی را چگونه حفظ كنیم؟! ما این مطلب را می‌خواستیم امروز بگوییم و چگونه آن را نگهداریم و چطور از آن پذیرایی كنیم؟ و این نعمت الهی كه برای ما بدست می‌آید، چكار كنیم كه از دست نرود؟ بالإجمال می‌گویم:

مرحوم آقا می‌فرمودند: حالی كه برای سالك پیش می‌آید؛ نعمتی است الهی و مهمانی است كه آمده و در قلب او قرار گرفته از جانب پروردگار، این حال را نباید از خودمان ببینیم! وقتی كه یك احساسی برای ما پیدا می‌شود، حال سبكی و خوشی برای ما پیدا می‌شود، مشاهده‌ای برای ما حاصل می‌گردد، خوابی می‌بینیم و مطلبی برای ما روشن می‌شود؛ اینها همه مهمان‌های الهی هستند كه آمده‌اند در قلب ما بواسطه قوای ملائكه و قوای نورانی و مجرّده قرار گرفته‌اند و باید از اینها پذیرایی كنیم و اینها را نگه داریم! فكر را این‌طرف آن‌طرف نبریم. آنچه كه موجب منافات است انجام ندهیم! زیرا خداوند غیرت دارد و وقتی كه می‌بیند حالی برای بنده‌اش پیدا شده و او قدر و قیمت این را ندانست، آن را می‌گیرد! فرض كنید: شما یك هدیه‌ای برای رفیقتان می‌برید، وقتی‌كه می‌بینید اعتنا نمی‌كند، آن را برمیگردانید و با خود می‌گویید: من این را آورده‌ام كه باز كند و ببیند و تشكّر كند، زیرا برایش مفید است. اما می‌بینید كه آن را كنار گذاشته و به آن توجّه نمی‌كند! و نیز می‌گویید من می‌خواستم یك چیزی به او یاد بدهم اما او حواسش جای دیگر است! پس برای چه با او صحبت كنم، یا اینكه من می‌خواهم یك مطلبی را به او تعلیم كنم! اما می‌بینم او با رفیقش حرف می‌زند، پس چرا با او حرف بزنم!

اینها نعمت‌های الهی است كه خداوند به سالك می‌دهد، و قلب او را از تعلّقات به مادّه كم كرده به آن سمت می‌كشاند. انسان باید از این نعمت‌ها قدردانی كند و قدردانی آن به این است كه: مراقبه داشته باشد! ماه‌هایی را كه ما در پیش داریم باید مواظب آنها باشیم!