حقیقت عصمت و كیفیت آن در ائمه اطهار علیهم السلام‏

بزرگان دستور می‌دادند كه برای ورود به این أشهُر مباركه (ماه رجب و شعبان و رمضان) از قبل خودتان را آماده كنید! نه اینكه از شب اوّل رجب بگویید كه: خب ماه رجب آمد، حالا بساطمان را آماده كنیم! نه! از مدّتی قبل خودتان را آماده كنید تا قلبتان برای وفود در این ماه آماده باشد! آماده كردن خود یعنی چه؟ یعنی صحبت با افراد را كمتر كنیم! از حرف‌های بی‌خود و بی‌معنا پرهیز كنیم! در دفتر كارمان هستیم، یكی می‌خواهد بیاید با ما بنشیند حرف زدن به او بگوییم: آقا برو با دیگری حرف بزن! حرف‌های بی‌أساس، نه حرف‌های ضروری كه مربوط با كار هست، بلكه مسائل بی‌ارزش مثل اینكه فلان چیز گران و فلان چیز ارزان شد یا فلان جا زلزله آمد و از این حرف‌هایی كه همه می‌زنند یا در جایی هستیم و می‌بینیم افراد دارند صحبت می‌كنند گوش به آن صحبت‌ها نسپاریم، دل به آن حرف‌ها نسپاریم، همین‌كه دل می‌سپاریم آنها می‌آیند و در دل اثر می‌كنند! همان‌طور كه تیر می‌آید و آن زهر خودش را وارد می‌كند! ولی اگر نه، به هنگام صحبت دیگران فقط یك چیزی از گوشش بگذرد و به آن توجّه نكند، این اثر ندارد! باید دائم به ذكر مشغول باشیم ولو اینكه به زبان نیاوریم!

باید دانست كه صحبت كردن یكی از مهم‌ترین آفاتی است كه این مهمان‌های پروردگار را از دل ما بیرون می‌كند! خیلی عجیب است: آن‌قدر كه بزرگان راجع به این مسأله تذكّر دادند درباره سائر مسائل سفارش نكرده‌اند! و ان‌شاء اللَه در جای خودش اگر خداوند توفیق داد در ضمن همین بحث‌ها خواهیم گفت كه: این مسأله صحبت زائد چقدر مضرّ است و آرامش قلب را چقدر می‌گیرد و آشوب برپا می‌كند!

شما یك نماز بخوانید و بعد از نماز در همان سجّاده‌تان بنشینید و به سكوت بگذرانید و به حال خود باشید؛ در این‌حال ناگهان كسی بر شما وارد بشود و شروع كنید با او به حرف زدن، وقتی كه رفت حال خودتان را با حال قبل مقایسه كنید، خواهید دید كه چقدر فرق كرده است! زیرا این حرف زدن تمام آن حالات آرامش و سكونت را می‌گیرد و با خود می‌برد! و لذا از الآن باید متوجّه این مسأله بود.