جایگاه اولیاء الهی در نظام هستی و کیفیت احاطه آنها نسبت به امور

 صاحب حقیقی او نسبت بدهیم و به او برگردانیم و با این حال بخواب برویم، آن‌وقت این خواب می‌شود خواب انبیاء. با این حال از كارهای خلافی كه انجام دادیم باید استغفار كنیم.

 در كارهای خیر، خطر در كارهای خیر بیشتر است. چون در كار خلاف آدم می‌فهمد خلاف كرده، خیلی خطر ندارد. لذا خدا می‌گوید وقتی استغفار كنی زود می‌بخشمت. خود انسان می‌داند اشتباه كرده، خلاف كرده، شرمنده است، پیش خدا خجالت زده است. خطر برای كار خیر است نه برای كار خلاف! آنجا برای انسان خطر پیش می‌آید كه انسان ببیند امروز یك صحبتی كرده یك عده با هم آشتی كرده‌اند، یك نقاری برداشته شده. امروز عملی انجام داده فقیری را دستگیری كرده. كاری انجام داده، مریضی را شفا داده، مریض را شفا داده، نسخه‌ای پیچیده و باعث شفا یافتن مریضی شده. عمل خیری برای دیگر افراد انجام داده، می‌آیند تشكر می‌كنند: به! آقای دكتر شما به واسطه این چه چه ... نباید از خودش ببیند، نباید این را به خودش نسبت بدهد. چرا؟ چون فوراً امام صادق علیه السّلام به ما یاد داده است خدا شفا را در چه قرار داده؟ در اراده خودش قرار داده است. بخواهد این دوا شفا می‌دهد نمی‌خواهد نمی‌دهد. اگر به جای یك قطره یك تانكر به او این قطره را بدهی شفا پیدا نمی‌كند، نمی‌كند. ولی به جای همان قطره اگر آب به او بدهی آن آب شفا می‌دهد. خدا شفا را در چه قرار داده؟ در اراده خودش قرار داده، آن اراده به هر چیزی كه می‌خواهد تعلق بگیرد.

 خدا علم را در چه قرار داده؟ در آن ظهور تجلی حقانیت علیم قرار داده. هزار ساعت می‌نشستی فكر می‌كردی این مطلب به ذهنت نمی‌رسید كه بنویسی. پس این مطلبی كه نوشتی از كجا آمده؟ از پیش خودت آمد؟! این كتابی كه الان نوشتی و این مطالب و رموزی كه در اینجا آورده‌ای از پیش خودت آوردی؟! هان؟! چرا قبلًا نبوده؟ از كجا آمده؟ این نفوذ كلمه‌ای كه خدا در زبان تو قرار داده و الان اینها را دارند استفاده می‌كنند، اینها را از پیش خودت آورده‌ای یا او مكلم است، او القاء می‌كند. وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَ أَبْكى‌ النجم، ٤٣ وَ أَنَّهُ هُوَ أَماتَ وَ أَحْيا النجم، ٤٤ وَ أَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى‌ النجم، ٤٥ او می‌گریاند او می‌خنداند.