جایگاه اولیاء الهی در نظام هستی و کیفیت احاطه آنها نسبت به امور

 من بر كریم وارد شدم، بر شخص بزرگوار وارد شدم، ولی توشه ابدا، توشه‌ای ندارم، دستم خالی است، هیچ چیزی قابل پیشكش به درگاه این بزرگ نیاورده‌ام. می‌دانید سلمان چقدر عمر كرد؟ حداقل كه در بعضی از روایات هست دویست و بیست سال عمر كرد، این حداقلش است. حتی تا سیصد و هشتاد سال هم نوشتند. فقط در یك جا من دویست و بیست دیدم كمتر از دویست و بیست من ندیدم شاید باشد. سلمان خیلی عمر طولانی داشته و افرادی را دیده، بزرگانی را دیده، اولیای خدایی را دیده و تا اینكه جریانش خیلی مفصل است به پیغمبر می‌رسد اسیرش می‌كنند و چه می‌كنند خیلی. بعد هم به مقامی می‌رسد كه منّا أهل البیت می‌شود.

 امام صادق علیه السّلام راجع به او می‌فرمایند: سلمان ده درجه ایمان را تمامش را پیمود و به آخر رسید و كم یك همچنین تعبیری راجع به اصحاب ما سراغ داریم. راجع به چند نفر بیشتر نیست یكی راجع به جابربن یزید جعفی است و یكی راجع به حبیب بن مظاهر است؛ سه چهارتایی بیشتر یك همچنین تعبیری نیست كه این موقعیت افراد خاص را بیان می‌كند.

 ولی امیرالمؤمنین می‌گوید این مقامی كه سلمان پیدا كرده به خاطر این شعری است كه من نوشته‌ام، این است. این شعر حكایت از آن مقام است، وفدت علی الكریم بغیر زادی، من وفود كردم، وارد شدم. وفود: یعنی وارد شدن، نزول كردن، پایین آمدن. وفود كردم بر كریم منتها به غیر زاد، توشه ندارم. آن توشه چیست؟ من الحسنات، حسنه‌ای انجام ندادم، نه حسنه، كار ظاهرم درست بوده و نه از كار ظاهر انبانی برای خود تحصیل كردم و نه در كار باطن و قلب و ضمیر توانستم قلب صالح و سلیمی را به پیشگاه خدا عرضه بدارم، نه عمل صالحی در ظاهر انجام دادم و نه نیت صالحی در باطن، هیچ‌كدام! و به این هم افتخار می‌كنم. چه افتخاری؟ افتخار این است وقتی یك شخصی وارد بر كریم بشود، وقتی یك شخص شما را به منزلشان دعوت كند درست است شما با خودتان غذا ببرید، این اهانت نیست؟! این اهانت نیست كه یك شخصی شما را به منزلشان دعوت كند، به غذای ظهر دعوت كند و شما بلند شوید غذای خودتان را بردارید ببرید؟! این بالاترین فحش است كه انسان می‌تواند در حق یك شخص انجام بدهد. لذا می‌گوید این افتخار من است. فحمل الزاد اقبح كل شی‌ءٍ توشه برداشتن و بردن به در خانه كریم بدترین چیزی است اقبح كل شی از هزار فحش بدتر است. اذا كان الوفود علی الكریم وقتی انسان بخواهد بر یك كریمی وارد بشود، بر یك كریمی بخواهد وارد بشود و او، او را در كنف حمایت و به اكرام خودش بخواهد در بیاورد.