حقیقت عاشورا و وظایف شیعیان در ماه محرم و صفر

یك كسی بود اینجا صحبت می‌كرد، فرد معروفی هم هست، وقتی‌كه صحبت می‌كرد، من یك وقتی یك جایی بودم صحبتش را می‌شنیدم، خیلی از اینكه انسان باید متواضع باشد، چه باشد، با همه خلیق باشد، خیلی داد سخن می‌داد، خیلی هم معروف بود. در یك سفر عتبات كه ما بودیم، دیدم این شخص آمده البته او كه من را نمی‌شناخت من هم ندیده بودم ایشان را، عكسش را دیده بودم دیدم یك نفر آمد به ایشان یك اشكال كرد كه آقا شما ... آن‌چنان به او پرخاش كرد كه آقا به تو چه مربوط است كه بیایی با ما این مطالب را بگویی! عجب این حرفهایت فقط برای تلویزیون بود؟! ببینید! همین‌جا شیطان می‌آید یك دام می‌گذارد بغل صحبت. خودت كه هستی؟ همین صحبت كردن، حرف خوب است، آن حرف خوب هم برای تو نیست، كتاب برداشتی خواندی داری می گویی. مثل اینهایی كه من دارم می‌گویم خدمت رفقا، مطالبی كه از بزرگان شنیده‌ام، از كتاب خوانده‌ام، چیزی از خودم ندارم، حالا بیایم افتخار كنم و موجب ترفع برای اینكه مسئله‌ای مطرح می‌شود! هر مطلب خوبی هست برای بزرگان است و اگر هم خطا و اشتباه است ما جایزالخطا هستیم.

هر مطلبی از مقام وصف و مقام اسم كه بخواهد ظهور پیدا بكند، می‌بینیم شیطان در كنارش یك دام گذاشته. او را باید مواظب بود، متوجه او باید بود. نه اینكه انسان نسبت به خود آن فعل و خود آن عمل نگران باشد. باید نگران این باشد كه این صورت شفافیت و حالت صاف‌گونه‌ای كه از ناحیه پروردگار به‌طور شفاف و به‌طور زلال و بدون آمیختگی با الوان و با رنگ‌های نفس دارد تنازل پیدا می‌كند، همان‌طور شفاف بیاید و بروز خارجی پیدا كند. رنگ نخورد، قاطی نشود، در نفس ... چون او كه می‌آید، آن ظهور می‌آید و از دریچه او به خارج خروجی پیدا می‌كند، ظهور پیدا می‌كند، بروز پیدا می‌كند. ولی هرچه می‌گذرد این داخل می‌گذرد. می‌آید در اینجا رنگ می‌خورد و بعد بیرون می‌آید. درست مثل آب گوارا و صاف و زلال كوهستان كه وارد می‌شود در جوی‌ها، می‌آید به یك معبری می‌رسد، آن معبر، معبر متعفنی است، لاشه‌ای در آن معبر افتاده است، عفونتی در آن معبر وجود دارد، آب آلوده‌ای در آن معبر وجود دارد، این آب صاف كه می‌آید و به آنجا می‌رسد متوقف نمی‌شود، بالاخره از آن لوله خارج می‌شود. ولی دیگر با آن قبلش فرق می‌كند. به میزان عفونت و آلودگی این معبر، شما می‌بینید رنگش تغییر پیدا كرد، از طعم و رایحه آن آب ... كه رایحه‌ای اصلًا ندارد، شما تا حالا آب را دیده‌اید كه چه رایحه‌ای دارد؟ هر آبی شما در نظر بگیرید یك رایحه‌ای دارد. آب سیب یك رایحه‌ای دارد، آب خربزه یك رایحه‌ای دارد، آب هندوانه یك رایحه‌ای دارد. ولی آب تنها و صاف هرچه بو كنید، بو ندارد. این همان است. آن زلالیت و روشنی و بدون بو و طعم بودن این آب تغییر پیدا می‌كند به یك آب متعفن برحسب شدت آن معبری كه الان از او دارد عبور می‌كند و بیرون می‌آید.