حقیقت عاشورا و وظایف شیعیان در ماه محرم و صفر

یك همچنین فردی را شما ببینید چه شعرهایی درآورده‌اند برای حضرت! آخر این زشت است. حضرت علی اكبری كه مقام امامت را دارد قبیح است آدم در میان مردم یك جوری معرفی بكند حالا چند تا جوان خوششان بیاید كه همه خیال بكنند این هم یك آدمی بوده و تمام ارزش انسان همه به جمال و زلف و فوكول و فلان و این حرف‌هاست، كه آدم بلند بشود ... این با بقیه اشعاری كه معشوقه‌های خودشان را تعریف و تمجید می‌كردند چه فرقی كرد؟ كجاست آن مقام ولایت حضرت علی اكبر كه در اشعار بیان شود؟ آن مقام‌اخلاص، آن مقام علم، آن مقام طهارت، آن وضعیت را بایستی كه برای افراد گفت. نه اینكه هر چرند و پرندی را به صرف اینكه حالا مردم بیشتر گریه كنند و حالت حزن برایشان پیدا بشود نقل كرد. همه اینها مسائل مسائل خلاف است.

مكتب اهل بیت، مكتب علم است و مكتب اتقان است و مكتب عقل است و مكتب فهم است، نه مكتب احساسات، نه مكتب رأفت احساسی و رأفت نفسانی، این نیست. سیدالشّهدا علیه السّلام، این واقعه كربلا را پیش آورد تا اینكه امروز ما با دید باز به حقایقی كه اطراف ماست نگاه كنیم، نه با دید بسته، تا اینكه امروز فریب افراد ظاهرالصلاح كه چه بسا ممكن است شهرتی هم داشته باشند و با آن ظاهر خود موجب اغوا انام می‌شوند، از آن مسیر مستقیم متوجه اینها بشویم. این مسئله است. امام حسین آمد حضرت علی اكبرش را داد، علی اصغرش را داد، خانواده‌اش را داد. برای چه داد؟ برای اینكه ما را نسبت به وضعیت زندگی و كیفیت حیات خود و مسیر زندگی خودمان آگاه كند. برای اینكه به ما بفهماند گرفتار اغوا و فتنه فتنه‌گران نشویم. در هر قضیه‌ای تا علم نداریم جلو نرویم، به هر كلامی كه از هر دهانی بیرون می‌آید گوش فرا ندهیم.

در این گوش باید یك پنبه گذاشت برای حرف‌های خلاف، نه اینكه انسان هر جا می‌بیند كه یك خورده بكشد بیشتر امواج ... نه، برای اینكه نسبت به مسئله اهل بیت فكرمان بازتر شود، روشمان صحیح‌تر شود و آنچه را كه مردم به دور آدم می‌افتند و هرچه می‌گویند برای انسان دیگر ارزشی نداشته باشد. آقا این، این طوری است، این بر خلاف جمع است، این حرفش یك حرف جدید است، جدید است كه جدید است! مگر قرار است همه حرفها قدیمی باشد؟! بعضی حرف‌ها هم جدید است دیگر! خود قرآن هم جدید بود دیگر! از آن اول خلقت حضرت آدم تا الان، هرچه انگ هست می‌زنند، آقا این با بقیه فرق می‌كند، به پیغمبران می‌گفتند، به شعیب مگر نمی‌گفتند؟ به حضرت صالح مگر نمی‌گفتند؟ به حضرت هود مگر نمی‌گفتند؟ به حضرت لوط مگر نمی‌گفتند؟ به پیغمبر مگر نمی‌گفتند؟ چرا تو بر خلاف روش ما هستی؟ چرا بت‌ها را سجده نمی‌كنی؟ چرا بت‌پرست نیستی؟ چرا برای خودت نماز جدا داری؟ چرا روش ما را تأیید نمی‌كنی؟ حضرت می‌گفت: اگر می‌خواستم روش تو را تأیید كنم كه پیغمبر نبودم! پیغمبر یعنی كسی كه بر خلاف روش باطل و سیره ضاله یك قومی، برای او مطالبی روشن می‌شود و موظف است كه او عمل بكند و به دیگران هم ابلاغ كند. حالا اینكه این آقا برخلاف است، این همان انگی است كه از اول حضرت آدم تا حالا به همه پیغمبرها می زدند. انسان این است.