لزوم فراغت قلب در هنگام تلقی و دریافت مطالب اولیاء خدا

مرحوم آقا همانطوری كه بارها خدمتتان عرض كردم ایشان آنقدر این قضیه‌ی شان ظاهر و روشن بود، در قبال مطالب و در قبال دستورات اساتیدشان، كه بین شاگردان آن استاد و بین رفقای خودشان مشارٌ بالبنان بودند، خودشان می گفتند: آقاكسی كه آسیدمحمدحسین نمی شود یعنی خودشان این مسأله را اظهار می‌كردندخب البته همینطور است وقتی كسی واقعا صاف باشد و واقعا قلب خودش را تفریغ كرده باشد، تفاوت ندارد. هیچ فرقی نمی‌كند. در مورد ارتباطات خب مطالبی كه برای مرحوم آقا پیش می‌آمد، این مطالب، مطالب آسانی نبود.

یادم است درهمین جلسات، چند سال پیش، كیفیت حیات دینی وتبلیغی ایشان را در طهران بعد از مراجعت از نجف، من برای رفقا تا حدودی توضیح دادم. كه در اینجا با چه مشكلاتی رو به رو بودند. از هر جهت و از هر طریق و به هر نحوی، یعنی واقعاً مسائلی را كه من الآن در نظر می‌آورم نسبت به آن قضایایی كه‌گذشته است و صورت هایش كه در دوران طفولیت و نوجوانی مشاهده می‌كردم برای من وجود دارد، واقعاً احساس می‌كردم كه اینهامطالبی است كه از عهده ی ما بر نمی‌آید. خیلی عجیب، خیلی مسأله عجیب است. گرفتاری‌های ایشان، برخوردهای ایشان با افراد مختلف، برخورد ایشان با دولت سابق زمان شاه، كیفیت اذیت هایی كه آنها می‌كردند و نحوه ی برخورد ایشان با آنها و محدودیت هایی كه آنها ایجاد می‌كردند، كارشكنی هایی كه آنها می‌كردند در مسائل و مطالب مسجد و همین طور تذكراتی كه همینطور پشت سر هم برای ایشان می‌آمد و در عین حال آن مسیری را كه ایشان انتخاب كرده بودند برای تبلیغ و بیان مطلب، از آن مسیر به هیچ وجه تنازل نمی‌كردند و بر همان كیفیت حركت می‌كردند. برخورد ایشان با مدیران و با مدبران و با اولیای این جریانات و مساجد و مسائل كه خود آنها داستان دیگری دارد و بعضی هاشان را خود ایشان در كتاب نقل كرده‌اند نه همه‌اش را. در كتاب انوار الملكوت، البته بعضی هایشان را نقل كرده‌اند. نحوه ی رفتن و آمدن ایشان به مسجد. خلاصه خیلی این بیست و یك سالی كه ایشان در طهران بودند، بسیار دوران سختی برای ایشان بود. در تمام این مدت یك بار من از ایشان نشنیدم كه به استاد خودشان حتی تذكر این مطلب را بدهند كه آیا وضعیت ما به همین كیفیت باید بماند یا نه؟! من نشنیدم! خیلی عجیب است.