تأثیر فراغت قلب بر روی نفس

واقعاً اصلًا مسئله از حد گذشته! من نمی‌دانم چطور الان در یك همچنین وضعیتی و مملكتی كه مملكت شیعه اثنی‌عشری و مملكت امام زمان است این حرف‌ها همین طور بی سروصدا زده می‌شود و از این قضایا بی‌اعتنا داریم رد می‌شویم؟ حالا اگر یك همچین حرفی را عامّه بزنند خب حالا آن‌ها مذهبشان و مكتبشان است و بعد افرادی كه این‌ها خودشان مسئولیت برای وحدت دارند پا میشوند این حرف‌ها را می‌زنند آقا مگر قرار است برای وحدت همه چیز را از دست بدهید؟ هان؟ این چه حسابی است؟ چه كتابی است؟ یعنی امام زمانی وجود ندارد؟ صاحب اختیاری ما نداریم؟ همین طوری هر یاوه‌ای كه هر كسی میگوید، به همین‌راحتی از آن رد بشویم؟ هر كسی هر مصاحبه‌ی چرندی و مزخرفی می‌كند این را بیایم پخش كنیم؟ یعنی چه؟ خب من هم خیلی حرف‌ها بلدم بزنم، یك حرف‌های چرند و پرند و مزخرفی و فلان، حالا این را ما باید پخش كنیم؟ حساب و كتابی، یك قانونی نباید باشد؟ خلاصه این‌ها مطالبی است كه خدای نكرده به واسطه‌ی‌اهمال در این مطالب عذاب الهی بر ما نازل نشود؟ این مسئله باید مورد دقت قرار بگیرد كه غیرت خدا اگر قرار باشد بر این كه بجنبد و صبر خدا لبریز بشود خلاصه دیگر احتمال همه چیز از همه جا می‌رود

عنوان می‌گوید من آمدم در قبال امام صادق علیك‌السّلام قلب خودم را فارغ كردم یعنی خالی كردم كه آن چه را كه حضرت می‌گویند و می‌فرمایند آن كاملًا در مغز من قرار بگیرد كاملًا در ضمیر من و در قلب من جا باز كند و اثر خودش را ببخشد آن اثری كه مترتّب است آن اثر را ببخشد چرا؟ چون كلام، كلامِ امام صادق علیك‌السّلام بود. در مقابل این هم هست‌ها! در مقابل این مطلب دیده شده است افرادی كه در تحت یك شخصیت كاذب قرار می‌گیرند وقتی كه مواجه با او می‌شوند قلب خود را از این طرفی فارغ می‌كنند یعنی هر چه او گفت آن می‌آید و در این قلب می‌نشنید و قلب را متحجّر می‌كند