صداقت و اخلاص به عنوان اساس و پایۀ عملکرد ائمه اطهار و اولیای الهی

 روشن است قضیه، مسأله واضح است كه مسأله، چیز دیگری است و غذا و مأكولات برای بقاء و استمرار حیات است و حیات برای رسیدن به كمال است، پس بنابر این مأكولات و مشروبات برای این است كه انسان به‌مرتبه‌ی كمال برسد، اگر این مسأله خود به عنوان یك اصل قرار گرفت طبعاً نقض غرض خواهد شد، یعنی اگر انسان هدف خودش را التذاذ از غذاها و خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها قرار بدهد، فكرش را بدنبال این مسأله ببرد، نیت و هدفش را به دنبال این ببرد، خب با بقیه‌ی انعام و چهارپایان تفاوتی نخواهد داشت، این مسأله روشن است كه مسأله نفسانی است و بلكه مسأله‌ی بسیار مهمّی است، ازنقطه‌ی نظر التذاذ نفسانی مسأله مهمّی است و نفس هم تا از یك مطلبی التذاذ نداشته‌باشد به سمت او نمی‌رود.

 شما اگر از یك غذایی بدتان بیاید نمی‌خورید و اگر از یك كاری بدتان بیاید نمی‌كنید و اگر از یك لباسی بدتان بیاید نمی‌پوشید و اگر از یك راهی بدتان بیاید در آن راه قدم نمی‌گذارید و اگر از یك رایحه‌ای خوشتان نیاید طبعاً آن رایحه را به مشامتان نمی‌رسانید، این یك مسأله‌ی التذاذ نفسانی است كه در این قضیه هم وجود دارد و در مسأله‌ی نفس وجود دارد و در مسأله‌ی غذا این مطلب هست، لذا امام صادق علیه‌السلام‌