صداقت و اخلاص به عنوان اساس و پایۀ عملکرد ائمه اطهار و اولیای الهی

اگر شما یك سوره را بخوانید همین طور فرض‌كنید كه سوره‌ی والفجر و حدید را بخوانید، آن اثری را كه قرآن را باز كنید و چشم بیندازید و از روی خطوط قرآن بخوانید آن اثر را ندارد، این اثر اثرش بیشتر است، همان طوری كه خود آن معانی، خود آن معانی در تأثیرات دارای یك تأثیرات روحانی بر نفس هستند و وجود آن‌ها زایل‌كننده‌ی ظلمت و كدورت و شبهه است، خود الفاظ ظاهر قرآن نیز دارای یك نورانیت خاص و یك تأثیر خاص هستند، كه تا شخص چشمش را نیندازد آن تأثیر در نفس او وارد نمی‌شود.

اینكه بزرگان می‌فرمودند انسان روزی یك حزب قرآن بخواند این نیست كه از حفظ بخواند، خب یك زمانی است كه انسان قرآن همراه ندارد و از حفظ می‌خواند و اشكالی ندارد، ولی وقتی كه انسان قرآن همراه دارد باید از روی قرآن بخواند، این مسأله باید مورد توجّه قرار بگیرد.

امام صادق علیه‌السلام در عرض عنوان فرمودند كه سه‌چیز در ریاضت نفس است «وثلاثة فی الحلم وثلاثة فی العلم»، سه مسأله راجع به ریاضت نفس باید مطرح شود، سه مسأله راجع به حلم و بردباری در ارتباطات كه بسیار مسائل مهمّی است و سه مطلب كه فوق العاده خطیر است در مسائل معرفتی و مسائل علم، این نُه مطلب مطلب است، از امروز شروع می‌كنیم به حول و قوّه‌ی الهی در مسأله‌ی ریاضت نفس.

حضرت می‌فرمایند «وأما الثلاثة التی فی ریاضة النفس»، آن سه چیزی كه در ریاضت نفس است مسأله مربوط به أكل است، «فإیاكَ أَن تَأكُلَ مَا لا تَشتَهِیه» اوّلین‌چیز این است كه تا اشتهای به چیزی نداری غذا نخوری، راجع به این مطلب دیگر مسائل زیاد است و ان شاء اللَه كم كم در جلسات دیگر ما به این مسأله خواهیم‌پرداخت و به همان جایی كه رفقا را وعده می‌دادیم خواهیم رسید، خب آخر ما در جلسات كه بودیم رفقا می‌گفتند ما كم خوردیم و زیاد خوردیم، می‌گفتم هر چه می‌خواهید بخورید فعلًا جلسات عنوان هنوز به مسأله‌ی خوردن نرسیده و آن‌ها هم می‌گفتند ان شاء اللَه كه این چند سالی به تأخیر بیفتد تا اینكه ما ببینیم تكلیفمان چیست؟ چون در این روایت داریم: «فثلث للطعام فثلث للشراب»، یكی هم برای تنفّس، معده را باید انسان به سه قسم تقسیم كند: یك قسمت را برای غذا و یك‌قسمت برای آب و یك قسمت را هم بگذارد انسان تا اینكه غذا در آن بچرخد، آخر اگر انسان تا اینجا بخورد غذا چگونه می‌خواهد بچرخد و شیره‌ی معده می‌خواهد این‌ها را هضم كند و این‌ها؟ حالا دیگر فعلًا رسیدیم دیگر مفرّی نیست و فرار دیگر نمی‌شود كرد، ان‌شاءاللَه كه راجع به این مطالب خدمت رفقا مسائلی را عرض خواهیم كرد.