صداقت و اخلاص به عنوان اساس و پایۀ عملکرد ائمه اطهار و اولیای الهی

ببینید خدا چه قدرتی به این‌ها داده است، ملك راست و ملك چپ، البتّه كلّ ملائكه، در یك مجموعه‌ی واحد همه چیز قرار دارد، ملائكه آنچنان سعه‌ی وجودی دارند كه این جلسه را با همین كیفیت در وجود خودشان نگه می‌دارند و می‌آید و می‌آید تا اینكه شخص فوت می‌كند، می‌رود حساب و كتاب و نكیر و منكر و بعد هم عالم برزخ و حساب و كتاب و روز قیامت همین جلسه می‌گویند بفرمایید آمدیم تقدیم كردیم، انسان خودش را در این جلسه می‌بیند، حالا چه باید كرد؟ پس به فكر بیفتیم و متوجّه‌باشیم كه چه عاقبتی در پیش داریم و چه موقعیتی!

امام صادق علیه السلام می‌فرمایند كه مطلب از این قرار است، دراین دنیا برای چه آمدی؟ آمدی مانند حیوانات در این چند روز سیر كنی یا آمدی این غذا را برای رشد و تعالی و برای رسیدن به كمال و فعلیت استعدادات و رسیدن به آن مقام خلیفه اللَهی كه جمع بین همه‌ی اسماء و صفات كلیه‌ی الهیه است، در این لفظ كلیه خیلی دقّت كنید، برای رسیدن به آن‌ها در این دنیا آمدی، كدام یك از این دو؟ حالا ما می‌آییم هر كدام به حساب خودمان برای توجیه چه می‌كنیم؟ یك چیز می‌گوییم، می‌خواهیم بخوریم رویمان نمی‌شود، می‌گوییم آقا! آن كسی كه از ویتامین و نمی‌دانم معدنیات و آن خصوصیات سر و كار دارد می‌گوید آقا بنده كلسیم بدنم كم شده آن ماست و كذا را بدهید و چیزهای دیگر را بدهید، یا مثلًا فرض كنید كه آن ویتامین دراینجا مثلًا آهن در اینجا كم شده از آن آلو و آن چیزهایی كه آهن دارد بدهید، یا فرض كنید پروتئین كم شده از آن كباب و این چیزها بده، خب بقیه هم كم دارند و فقط تو كه كم نداری، خلاصه اینكه تمام سفره را جمع می‌كند به عنوان اینكه این ویتامین دارد و آن پروتئینش كم است و آن كلسیمش كم است و همه‌ی این مسائل! برای چی؟ برای اینكه شكم پر شود، ما كه این چیزها را بلد نیستیم از راه دیگر واردمی شویم، می‌گوییم این مستحب است، می‌رویم روایات را می‌بینیم، آن چیزهایی كه مستحب است را جمع می‌كنیم و می‌گوییم خوردن كدو مستحب است و بادمجان مستحب است، چیزهای دیگر را در می‌آوریم، بابا می‌خواهی بخوری بخور، چرا به حساب امام صادق و امام رضا و مستحب می گذاری؟