ریاضت نفس و برگشت سالک به حالت تجرد و انبساط

غایت و مقصد از خلقت این است، كه آن اسماء و صفات الهی كه در نفس انسان به ودیعه قرار داده شده است و انسان آنها را با خود به صورت خام و نپخته و غیر متكامل به این دنیا آورده است الان با ریاضات شرعیه برگردد و به آن نقطه برسد، این می شود انسان كامل.

پس بنابراین برای برگشت از عالم توهم و تخیل و عالم اعتبارات و گذشتن از نفس و لذایذ نفسانی و شهوات و ریاسات و آنچه كه موجب ابتعاد ما هست از آن داده های الهی، احتیاج به ریاضت داریم این همان چیزی است كه امام صادق به عنوان می فرماید.

پس ریاضت كه امام علیه السلام در این فقره فقط به قسم مأكولات آن ریاضت اشاره می كند عبارت است از حركت انسان و تغییر و تحوّلی كه انسان در خود به وجود می آورد و تبدلی كه انسان در نفس خود ایجاد می كند كه آن تغییر و تحوّل باید برای عبور از نفسانیات و رسیدن به آن نقطه تكامل حاصل شود، كسی كه به این ریاضات نپردازد نود سال كه سهل است نود هزار سال هم در این دنیا زندگی كند به اندازه‌ی سر سوزنی به آن صفات اولیه باز نمی گردد، برای برگشت، ما ریاضت می خواهیم برای برگشت، تغییر و تحول می خواهیم، نماز تنها كفایت نمی كند روزه كفایت نمی كند اتیان عبادات به ظاهر، كفایت نمی كند، نه اینكه كفایت نمی كند یعنی انسان نخواند، عبادات به حسب ظاهر، ظاهر عبادت كفایت نمی كند، بله نماز موجب عبور انسان است در صورتی كه با شرایطش باشد روزه موجب عبور انسان است در صورتی كه با شرایطش باشد لذا انسان در ماه رمضان كه یك قدری خود داری می كند آثارش را می بیند در نماز هم آثارش را مشاهده می كند شما یك سجاده‌ی سفید بیندازید نماز بخوانید ببینید فرقش با آن سجاده ای كه گل و بوته و رنگ قرمز و بنفش و زرد و آبی دارد چقدر است؟ ببینید چقدر فرق دارد؟ این مال چیست؟