نمونه‌های ریاضات شرعیه

باید برویم و در آن جا از نفس قدسی و ملكوتی این بانوی اسلام استمداد بطلبیم یعنی برویم او را شفیع قرار بدهیم در پیشگاه خدا و خود را در مقابل عظمت این بانو ذلیل كنیم، پست كنیم، خوار كنیم. این جور باید رفت، نه اینكه برویم بسم اللَه الرحمن الرحیم و الحمدلله رب العالمین خیال می‌كند كه از عرش خدا افتاده و این حمدی كه می‌خواهد بخواند برای هفت پشت حضرت خدیجه هم كافی است و به اولادش هم تا روز قیامت می‌رسد، فهممان را در این موارد بالا ببریم ادراكمان را در یك چنین قضایایی بالا ببریم، بدانیم كجا ایستادیم.

وقتی به مزار بزرگان و اولیای خدا می‌رویم نباید توقع و فكر ما اینطور باشد حالا ما ایستاده ایم برای اینها یك حمد می‌خوانیم، برویم و كفشمان را در بیاوریم من چند روز پیش حرم حضرت معصومه مشرف شدم بعد رفتم قبرستان شیخان، وارد قبرستان كه شدم در قبرستان را بوسیدم چرا؟ چون در این قبرستان اولیای خدا دفن شدند، بعد رفتم در چند متری قبر مرحوم آقا میرزا جواد آقای ملكی تبریزی اعلی اللَه مقامه كفشم را درآوردم و رفتم نشستم، افراد به من نگاه می‌كردند كه این آقا چرا اینطور است؟ مگر عبایت كثیف نمی‌شود!؟ الان از ماشین داشتیم پیاده می‌شدیم عبا تنم نبود و كنار بود به یكی از این رفقا كه همراه بودند گفتم عبا را بده كه بپوشم اگر نپوشم پنجاه درصد حرفهایم از بین می‌رود. گفتم اگر این قبا را هم در بیاورم می‌شود صفر درصد و تمام حرفهامان ... هم قبا بپوشیم و هم عبا بپوشیم كه مردم حرفهای ما را بپذیرند البته من منظورم شوخی با رفقا بود و رفقا از این مسائل بالاترند و به این مسائل توجه ندارند نخیر! وقتی كه ما در كنار قبر بزرگان قرار می‌گیریم و در كنار قبر اولیای خدا قرار می‌گیریم كفش را باید دربیاوریم و باید در آنجا بنشینیم و متوجه باشیم كه قرائت حمد و سوره، عذاب را از اینها بر نمی‌دارد غفران الهی را شامل اینها نمی‌كند و اینها مورد غفران و رحمت الهی قرار گرفته‌اند، یكی از رفقا بعد از فوت مرحوم آقای حداد نامه ای كه افراد برای مرحوم آقا می‌دادند و فوت مرحوم آقای حداد را تسلیت می‌گفتند در آنجا نوشته بود كه ارتحال ایشان، غفر اللَه له، ایشان به من نگاه كردند گفتند این چه نامه‌ای است كه این آقا نوشته؟ این اهانت نیست به یك ولی الهی كه می‌نویسید غفر اللَه له؟ حالا آن بنده‌ی خدا متوجه نبود و فرد، فرد وارد به این مسائل نبود و تقصیر نداشت ولی اینها همه برای ادب كردن و تنبه دادن و تأدیب و تذكر دادن است، كسی كه می‌خواهد راجع به شخصیتی مثل مرحوم آقای حداد بنویسد، ننویسد غفر اللَه له! خدا ببخشد او را! چه چیز را ببخشد؟ او در جایی است كه‌عقل من و شما نمی‌رسد به آنجا، حالا خدا بخواهد ببخشد یا نه، در اینجا باید گفت قدس اللَه سرّه، رضوان اللَه تعالی علیه، اعلا اللَه مقامه، نَوَّرَ اللَه مزجعه، خدا قبرش را نورانی گرداند و از این مسائل.