دیدگاه نادرست افراد نسبت به مسئله ریاضت نفس

بنابراین ریاضت یك امر بسیارمهمّی كه برای ما تصویرشده، می‌گویند فلانی باید ریاضت‌كش باشد به این نحو نیست كه فرد تصوّر كند حالا فرض‌كنید اگر بخواهد راه خدایی برود باید خود را از جامعه جدا كند از زندگی جدا كند، از همه‌چیز جدا كند و نعمت‌های الهی را بر خود حرام كند و خودش را از بسیاری از نعمت‌ها محروم كند، نه این نیست، آنچه را كه احساس می‌كنیم ما، برای روحمان و برای نفسمان و برای سلامتی‌مان، آن مهم است، چقدر همین مرحوم آقای حدّاد به بنده راجع به غذا تأكیدكردند، خب ما آن موقع یك چیزهایی در سرمان بود، یك فكرهایی در سرمان بود، و چقدر می‌فرمودند باید كاری انجام بدهی كه وقتی سنّی از تو می‌گذرد تو باركش بدنت نباشی بدن بار كش تو باشد چقدر واقعاً این حرف، حرف حكیمانه و عقلایی و منطقی است كه یك عارف الهی می‌گوید، می‌گوید اگر شما از غذا كم‌بگذاری اگر آن مواد لازم را به بدن نرسانی بعداً مبتلا می‌شوید و وقتی كه مبتلاشدید باید از این دكتر به آن دكتر و از این آزمایشگاه به آن آزمایشگاه و از این عكس برداری ...، شما شدید حمّال بدن، این بدن را كه برای كسب معنویت، علوم، رشد، ترقّی و مسائل مختلف، مسائل اجتماعی و این‌ها باید صرف‌كنید باید بروی دو ساعت در مطب فلان دكتر برای نوبت، خب این حمّال است دیگر و حمّال به كه می گویند؟ حتماً كه نباید شما یك كیسه برنج برداری تا بگویند حمّال، اینكه بدن شما را در اختیار خود گرفته است و او شما را به این طرف و آن طرف می‌كشاند، نروی صدایم در می‌آید از اینجا شروع می‌كند، صدا در می‌آید از قلب صدا در می‌آید، از كبد صدا در می‌آید از كیسه صفرا صدا در می‌آید و دیگر نمی‌شود خاموشش كرد و باید رفت زیر تیغ عمل و جرّاحی و این طرف و آن‌طرف، خب از اوّل نكن و امام صادق علیه‌السلام فرمودند از اوّل نكن، از اوّل درست غذا بخور و آنچه را كه نیازداری بخور وقتی كه اطباء تو را نهی كنند از فلان غذا، گوش بده، خیلی بر معده‌ی خودت هموار نكن، معده میزانی دارد، كششی دارد از آن میزان غذا بار نكن كه معده مجبور به كشش بشود وقتی كه كشش پیدا می‌كند به دیافراگم و قلبت فشار وارد كند، اشكال از آنجا پیدا بشود، نه! همان میزان و هجمی كه دارد همان میزان یا یك‌مقدار كمتر، كه فشار برآن وارد نشود و بتواند به موقع شیره‌اش را ترشح كند و بتواند این را هضم كند آن‌وقت شما در عبادتت هم احساس نشاط می‌كنی امّا اگر غذا زیاد خوردی، نمی‌فهمی چطوری نمازخواندی و آن نماز دیگر فایده ندارد بعضی‌ها در روزه به من می‌گفتند، رفقا می‌گفتند آقا ما روزه چگونه بگیریم؟ گفتم یك‌جور سحری بخورید كه اقلًا از ظهر به بعد گرسنگی را احساس كنید نه اینكه تازه موقع غروب كه می‌شود برای تحلیل آنچه كه در سحر خوردیم مجبور به شرب أدویه و دارو و این‌ها باشید، آن‌دیگر روزه نیست و انسان چیزی را از روزه نمی‌فهمد و احساس از روزه نمی‌كند و با آن روزه برای انسان حالی نمی‌ماند، انسان در غذاخوردن باید به نحوی رعایت اعتدال را بكند البته خب این مسأله غذاخوردن و این‌ها را وقتش نبود كه گفتیم و فقط به عنوان مثال، مسائل متعدّدی است در زمینه‌های مختلف كه در تشریح مصادیق ریاضت كه ریاضتی كه امام علیه‌السلام می‌فرمایند چه مصادیق كاربردی و اجتماعی و شخصی دارد؟ كه رعایت این مسأله انسان را به همان مسیر واقع می‌كشاند.