ضرورت ریاضات نفسانیه در مسیر سیر وسلوك الهى‏

ائمه علیهم‌السلام فرمودند باید ذكر ما حفظ بشود ولی چطوری ذكر حفظ بشود؟ با تغییر حال تو ذكر ما حفظ می‌شود، نه اینكه رفتن و داد و بیداد كردن.

من حال مرحوم والد و بزرگان را می‌دیدم كه ...، همین‌هایی كه نوشتند و می‌گویند این اولیاءخدا ارتباطی با ائمه ندارند بیایند این را از من بشنوند، هر روز دههِ عاشورا كه می‌شد مرحوم آقای حداد به افراد آنجا می‌گفتند كه زیارت عاشورا بخوانید بعد از نماز صبح، می‌گفتند زیارت عاشورا بخوانید، حال مرحوم حداد را كه من می دیدم در موقع نماز و در موقع تشهد و در موقع ... چون ایشان هر روز بعداز نماز صبح سوره‌ی یاسین را می‌خواندند بعد تعقیبات و دیگر سجاده‌شان را جمع می‌كردند هر روز سوره‌ی یاسین را می‌خواندند حالشان در موقع نماز و در موقع سوره‌ی یاسین یك جوری بود ولی وقتی كه زیارت عاشورا خوانده می‌شد ما می‌دیدیم یك جور دیگر شده، خودش را ایشان اصلا در كربلا می‌گذاشت، در آن واقعه قرار می‌داد، معلوم بود، از وَجَنات معلوم بود، نه اینكه فقط گریه بكند و ناراحتی و ... ایشان در روح مجرد این مسائل را ذكر كردند احساس می‌كردیم الان خودش را در كنار سیدالشهداء قرار داده و انگار دارد اصلا در حضور حضرت زیارت عاشورا خوانده می‌شود یعنی در همانجا دارد این مساله انجام می‌شود، مرحوم آقا یك چیزی می‌فرمودند، این را هم از من بشنوید، ایشان می‌فرمودند كه ما نه تنها این مساله را در آن زمان احساس می‌كردیم بلكه با مرحوم آقای حداد می‌رفتیم برای زیارت سیدالشهداء چند نفر بودیم، می‌رفتیم زیارت، روزها هم می‌رفتیم زیارت، وقتی كه می‌رفتیم وارد حرم كه می‌شدیم ایشان به یكی از همان افرادی كه در آنجا بودند می‌گفتند زیارت‌نامه بخوان ایشان می‌گفتند وقتی كه او زیارت‌نامه می‌خواند برای ما حالی دست می‌داد كه اگر اشتباهاً در اعراب، فتحه را ضمه می‌خواند ما قادر بر اینكه درست بگوییم نداشتیم یعنی حالی برای ما پیدا می‌شد كه غیر از سیدالشهداء دیگر نبود، حقیقتی دیگر وجود نداشت، اینجور باید برویم به زیارت سیدالشهداء، اینجور باید باشد، این خیلی مساله مسالهِ بالایی است، این كه من گفتم خدمتتان بروید درآن فكر كنید، اینجور باید در مجلس سیدالشهداء برویم، سیدالشهداء در مجالس عزایش حضور دارد، البته نه در آنجایی كه فقط شعبده‌بازیی و تظاهر است، نه، آنجا نه‌تنها پایش را نمی‌گذارد بلكه بری است از آن مسائل، آن مجلسی كه روی اخلاص باشد، آن مجلسی كه برای سیدالشهداء برپا بشود نه برای ریا و تظاهر، در مجلس ریا و تظاهر سیدالشهداء و حضرت ابوالفضل پایشان را نمی‌گذارند، آن مجلسی كه اخلاص در آن باشد، اول اخلاصمان را درست كنیم، صفای خودمان را درست كنیم، خودمان را با این وضعیت بسنجیم، با این موقعیت بسنجیم، آن وقت خواهیم دید، وقتی كه روضه‌ی سیدالشهداء گوش می‌دهیم برویم در مغزش كه چه است قضیه؟ آیا ما هم بودیم همین كار را می‌كردیم؟ آیا اگر ما هم آنجا بودیم در همین وضعیت بودیم؟ یا اگر خودمان را نمی‌بینیم از حضرت تقاضا كنیم، درخواست كنیم، دعا كنیم، طلب كنیم كه دست بگیرد، دستگیری كند، دست ما را بگیرد، به جای داد زدن و بیداد كردن و نعره‌كشیدن، به جای آن به مفاهیم روضه‌ای كه گفته‌می‌شود و مطالبی كه گفته می‌شود گوش بدهیم اگر گریه‌ای بر ما می‌آید گریه را بكنیم جلوی گریه را نگیریم، باید گریه بشود ولی داد زدن چرا؟ فیلم بازی‌كردن چرا؟ مجلس را از آن حال و هوا انداختن چرا؟ امام صادق علیه‌السلام كه می‌فرماید: خدایا به این ناله‌ها و فریادهایی كه در عزای مصیبت من است رحم كن، نه فریاد تصنعی و تظاهر و نشان دادن به این و آن، كه ببین من چقدر داد می‌كشم، آن فریادی كه بی‌اختیار از دل برآید، خب بله، خب آن چه اشكال دارد؟ آن ناله‌ای كه بی‌اختیار از دل دربیاید، نه آن‌طوری داد بزنم كه سقف بیاید پائین، نه، آن فایده ندارد، آن حال مجلس را می‌گیرد، صفای مجلس را می‌گیرد، روحانیت مجلس را می‌گیرد و تبدیل به یك تظاهر و یك صحنه می‌كند. هم آن كسی كه ذاكر است باید برود آن حال و هوای سیدالشهداء را بگوید، صحبت‌هایی كه در آن قضیه شده، نه فقط اینكه زخم خورد و افتاد زمین و ... نه این فایده ندارد، مطالبی كه گفته شده، اطوار آن حضرت، رفتار آن حضرت، سخنان آن حضرت، ظرائفی كه در اینجا وجود دارد كه پرداختن به آن یكی از ظرائف است كه انسان را متوجه آن حال و هوا می‌كند، و الا خُب بله، تیر خورد و شمشیر خورد و افتاد، نهایتش این است است دیگر، این كه چگونه بوده و چه وضعی داشته، این مساله مهم است.