ضرورت ریاضات نفسانیه در مسیر سیر وسلوك الهى‏

این كه بزرگان می‌فرمودند كه وقتی نماز را می‌خوانی به قصد انشاء باید خواند و به قصد اینكه الان این نماز بر تو نازل شده است و الان تو متوجه این نماز شده‌ای و الان تو مكلف به این نماز شده‌ای و الان سوره‌ی حمد بر تو نازل شده و خدا می‌گوید این كه بر تو نازل شده برای من بخوان، این را كه من بر تو نازل كردم حالا بیا برای من بخوان، من به تو یادت دادم كه بگویی الحمدلله حالا می‌گویی بلد نیستم؟ من به تو یاد دادم كه بگویی ایاك نعبد و ایاك نستعین حالا می‌گویی از من برنمی‌آید؟ من به تو یاد دادم كه چگونه خودت را در معرض هدایت قرار بدهی‌ صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ‌ خدایا من را در این نماز در راهی قرار بده كه بر آنها نعمت كردی، خُب بله در آن راه قرار بده یعنی استمرار ببخش، از این راهی كه من الان دارم، مرا به این طرف و آن طرف منحرف نكن، دائماً انسان باید از خدا بخواهد، دائماً انسان باید این مساله را طلب كند، پس شما خیال كردید كه چی؟ نماز یك مساله‌ای است كه دو ركعت را بیا بخوان و رفع تكلیف شد و برو پی كارت، نماز همه اش دعا است، همه‌اش خواست است، خدایا مرا در راه عرفای الهی خودت قرار بده، صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ‌، انعمت علیهم چه كسانی است؟ به روایت صریح از رسول اكرم صراطٌ علی¹، صراط، صراط علی است و شیعیان علی، شیعیان علی چه كسانی هستند؟ سلمان، ابوذر، مقداد، اینها هستند ما را در آن راه قرار بده آیا ما در راه سلمانیم؟ واقعا الان به خودمان فكر كنیم، هستیم یا نیستیم؟ ما در همان افق حركت می‌كنیم؟ افكار ما در همان افق است؟ اگر سلمان الان بیاید بنشیند پیش ما، همین امروز جمعه، بیاید بنشیند پیش ما با ما صحبت كند به ما نمی‌خندد؟ خُب او یك شیعه و ما هم یك شیعه، او یكی و ماهم یكی، اگر از كیفیت توحیدمان بپرسد از كیفیت شناخت امام بپرسد، بابا آمد دو كلمه با ابوذر حرف زد ابوذر دوام نیاورد و داشت سیم‌ها قاطی می‌شد، بلند شد رفت پیش پیغمبر، گفت نگاه كن ببین دارد چه می‌گوید؟ حضرت به سلمان گفت باهاش مدار كن، چه خبر است؟ این تحمل ندارد، اباذر با آن مقامش با آن وضعیتش، این كلام، كلامِ پیغمبر است: لو علم اباذر ما فی قلب سلمان لقتله او كفّره² اگر اباذر می‌دانست كه در دل سلمان چیست و سلمان در چه افكاری است و در چه افقی است و به چه مطالبی معتقد است، چه مطالبی معتقد است، اگر می‌دانست ....