تقنین احكام در ادیان الهى بر اساس توحید

البته تصور ما از تعدی به حق دیگران چیست؟ آیا فقط سیلی زدن به گوش دیگری است؟ آیا فقط سقف را بر سر كسی خراب كردن است؟ آیا فقط فرض بكنید دیواری را كه می‌خواهند بردارند بدون ملاحظه جهات ایمنی همینطور تراكتور و از این دستگاه‌های مخرب مثل بولدوزر بیاورند و تخریب كننداست؟ الآن این ساختمان ممكن است خراب بشود، این مسأله برای اهالی خانه خیلی اتفاق افتاده كه بدون توجه به مسائل ایمنی، یك مرتبه سقف خانه ریخته و یك عده را هلاك كرده و از بین برده، آیا فقط به همین تعدی گفته می‌شود؟ آیا برای رسیدن به حق، دیگران را از پرداختن به این امكانات محروم كردن است؟ آیا برای رسیدن به یك حق آن استعدادات و امكانات ملی را در اختیار چندنفر به خصوص قرار دادن است؟ در قوانین بین‌الملل و در حقوق بشر این را تعدّی می‌گویند؟ یا اینكه مسأله از این بالاتر است؟ یعنی تعدی به حقِ تكامل معنوی در یك جامعه نیز تعدی به حقوق دیگران تلقی می‌شود؟ اینجاست كه حقوق بشر و قوانین مادی امروز ممكن است از درك و از فهم این مسأله ناتوان باشند و نتوانند آن قانون مطابق با این دو ركن را به جامعه عرضه كنند.

مثلًا فرض بكنید یك نفر حق دارد به هر كیفیتی كه‌می‌خواهد در اجتماع ظاهر بشود! حق اوست. نه به كسی تعدی می‌كند، نه راه كسی را می‌بندد و برای دیگران سد معبر ایجاد می‌كند، حق اوست، حق من این است كه یا با لباس بیرون بیایم یا بدون لباس و عریان در خارج ظاهر بشوم، حقوق بشر جلوی این مسأله را نمی‌تواند بگیرد. قانونی كه در آنجا تدوین و تصویب می‌شود این حق را برای هر كسی قرار داده، لذا ما می‌بینیم در كشورهایی كه همین‌ها مدوّن حقوق و احكام بین‌الملل هستند، در همین مجالس‌شان قوانین آزادی بی‌بندوباری تدوین می‌شود و می‌گویند: مطابق با حقوق بشر است! چه اشكال دارد؟! ایراد ندارد كه یك فرد با هر كیفیتی كه بخواهد بیرون بیاید، حق طبیعی و حیات اوست، سد معبر كه نمی‌كند، جلوی كسی را كه نمی‌گیرد، راه‌بندان كه ایجاد نمی‌كند، می‌خواهد با لباس باشد، لباس سیاه، لباس سفید، لباس زرد، می‌خواهد بدون لباس باشد در اختیار اوست.