تقنین احكام در ادیان الهى بر اساس توحید

انشاءاللَه از رفیق و دوست گرامی‌مان تقاضا داریم كه با توسل خودشان حال و هوای مجلس را به آن سمت برگردانند.

من خدمت رفقا گفته بودم اهتمامی را كه بزرگان به توسلات ائمه داشتند و اینكه اصل آن توسلات است، اصل آن توجهات است، و اصل آن ارتباط است. و باید این مسائل و مطالبی را كه گفته می‌شود ختم به آن توجهات باشد و حتی بعضی از دوستان با من صحبت كرده بودند كه خود شما چرا اختتام صحبت را به ذكر مصیبت نمی‌كنید؟ عرض كردم من خودم مایل هستم به این قضیه، ولی هر وقتی یك همچنین قصدی كردم آن ادامه مطلب آن حال و توان مرا دیگر تحت‌تاثیر قرار داد. دیگر حالی برای آن نماند، و الا خود من هم چرا مایل و مشتاق به این مطلب هستم.

و اینكه رفقا در نظر داشته باشند كه در مرام و مسلك اولیاء الهی اصل و اساس بر توسلات است و آن حبل و ریسمان اتصال انسان با آن حقایق و معارف ربوبی خواهد شد. آن اصل است در مجاورت با یك همچنین مطلبی، پرداختن به مسائل علمی و معارف و مبانی كه از ناحیه بزرگان برای ما رسیده است آن جایگاه خودش را دارد، ولی یك وقتی خدای نكرده تصور نشود كه اصل همین مطالبی است كه گفته می‌شود، ولی ذكر مصیبت و اینها در حاشیه و در كنار قضیه قرار می‌گیرد. نه، اینطور نیست! لذا خدمتتان عرض كردم، یك مرتبه این قضیه را عرض كردم در زمان مرحوم آقا در زمان‌گذشته، مرحوم آقا در همان زمان سابق در قبل از انقلاب، زمان شاه كه در مسجد صحبت می‌كردند و منبر می‌رفتند، این منبرهایشان را یادداشت می‌كردند و مخصوصاً معادشناسی و امام‌شناسی‌شان را، معادشناسی یك ماه رمضان طول كشید. یادم است؛ ولی امام شناسی بیشتر شد. اینها را ایشان یادداشت می‌كردند و در مورد معادشناسی من یادم است كه آن روضه‌ای را كه بعد از هر منبری بعد از صحبت‌هایشان این روضه را ایشان می‌خواندند، آن روضه را هم به شكل مجمل در انتهایش می‌نوشتند. الآن در همین كتابهایی كه در اختیار رفقا است این مسأله را می‌بینند.