تاثیر اعمال و رفتار در صورت برزخى و جنبه ملكوتى نفس

 نمی‌شود؟ اگر خوب بود كه ندامت ندارد! اگر اشكال نداشت كه دیگر ندامت ندارد! خب اشكال كه ندارد، دیگر مسئله‌ای كه نیست، دیگر چرا انسان پشیمان شود؟ وقتی كه انسان حجت دارد، حجت شرعی دارد، برایش حجت شرعی می‌شمارند، چرا پشیمان شود؟ چرا دیگر نفسش او را ملامت می‌كند؟ چرا؟ چون آن ملامت نفس با آن حجت شرعی نمی‌سازد، نمی‌سازد. اگر می‌ساخت وجدانش او را ملامت نمی‌كرد و نفسش او را ملامت نمی‌كرد. روز دوم می‌آید دوباره همان گناه را انجام می‌دهد، دوباره یك خرده كمتر، روز سوم، روز چهارم، بعد كم كم برایش عادی می‌شود، عادی می‌شود، عادی!

 می‌گویند: این حكام جور، این حكام مغول و .... چیزهایی كه در تاریخ انسان می‌خواند اینها می‌ایستادند و در مقابل آنها صدها نفر را گردن می‌زدند و اینها همینطور جام شراب یكی پس از دیگری می‌خوردند و قهقهه مستانه‌شان به آسمان می‌رفت. چگونه می‌شود كه این نفس به اینجا می‌رسد؟ چگونه به این نقطه می‌رسد؟ به این نقطه از شقاوت می‌رسد كه برای او ارتكاب شنیع‌ترین عملی كه در دنیا می‌شود تصور كرد، لذت آور می‌شود؟! نه تنها آن ندامت‌ها و خجالت‌ها و آن پشیمانی‌ها نیست، اصلا لذت می‌برد! اصلا دو روز انجام ندهد، مریض می‌شود! در خانه می‌افتد، باید او را بلند كنند، كه بیا روزیت رسیده! امروز باید چند تایی را آن طرف بفرستی و چكار بكنی!! اصلا مریض می‌شود و می‌افتد. چرا اینجور شد؟ چرا؟ چرا به این مصیبت افتاد این بشر؟! چرا این آدم به این درد خانمانسوز مبتلا شد؟! چرا؟ چون به ندای عقل و وجدانش توجه نكرد، توجه نكرد، هی آمد یكی یكی اثر گذاشت، این عمل خلاف اثر گذاشت، نورانیت را برد به جایش ظلمت آورد. دومی برد، برد، برد، برد، تمام شد، تمام شد. نفس او شد ظلمانی، و می‌شود مصداق آیه‌ خَتَمَ اللَه عَلى‌ قُلُوبِهِمْ وَ عَلى‌ سَمْعِهِمْ وَ عَلى‌ أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ‌¹ خدا دیگر بر قلب آنها مهر زد، یعنی دیگر هیچ منفذی برای نور باقی نماند. و دیگر توجه عقل به سمت حق قطع شد. قطع شد، بریده شد، تمام شد. دیگر نه گوشش می‌شنود ندای حق را، تا یكی می‌آید به ایشان حرف حق ب‌زند، برو بیرون! من حوصله این حرفها را ندارم ...! ولی پنج سال پیش اینطور نبود، خودش دعوت می‌كرد كه بیا بگو ببینم فلان قضیه چیست؟! چرا این طور می‌شود؟ چرا انسان از یك مرتبه به مرتبه دیگر بر می‌گردد؟ این به خاطر اثر مثالی است. همین اثر مثالی و همین اثر ملكوتی در شقاوت و در كدورت او می‌آید و آن نفس نورانی را تبدیل می‌كند به یك نفس ظلمانی. وقتی كه نفس ظلمانی شد، آن نفس ظلمانی این عقل را تبدیل می‌كند به شیطنت، این عقل را تبدیل می‌كند به مكر.