سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

آمدند پیش مرحوم آقا یك قدری نماز ظهر را دیرتر شروع كنید، آخر ما می‌خواهیم ببندیم ظهرها نیم ساعت زودتر ببند، آقا مشتری چكار كند؟ شما خدا را بگیر یا مشتری را! من سر وقت نماز می‌خوانم والسلام! می‌خواهی بیا، می‌خواهی نیا، تا آخر عمر هم همین طور بود، از دنیا هم همین طور رفت. حالا به رعایت‌ مومنین این مومنین اینها كلاههایی است كه ما سر ما خودمان می‌گذاریم، رعایت كنیم یعنی چه؟ چرا دو دقیقه آنها رعایت نكنند. فقط باید از یك طرف رعایت باشد دو دقیقه تو زودتر در مغازه را ببند، دو دقیقه تو زودتر از كار و از برنامه‌ات دست بكش اشكال ندارد، چرا فقط باید یك طرفه باشد، چرا سنت باید زیر پا گذاشته بشود چرا حق باید به خاطر ناحق كتمان بشود، از او عبور بشود، برای چه؟! هر كه می‌خواهد بسم اللَه! و مردم هم همین هستند. یعنی امروز به خاطر چند دقیقه دیرتر نماز خواندن، فردا به خاطر بعضی مسائل لااله‌الااللَه دیگر از خیلی چیزها گذشتن! دیگر پا روی حرام و حلال گذاشتن! دیگر به خاطر مردم حكم خدا عوض كردن! دیگر مسائل خیلی دقیق و ظریقی خواهد رسید! دیگر به خاطر همین موقعیت، فتوای قتل فرزند رسول خدا را دادن می‌رسد! دیگر به اینجا می‌رسد، كار به اینجا می‌رسد!

این موقعیت و این مسئله برای اولیاء الهی، این مطلب بسیار بسیار حائز اهمیت است كه آنها در مقام فعلشان و عملشان، در مقام اتصال به توحید و به مبدأ وحی شكل پیدا می‌كند. از خود چیزی كم و زیاد نمی‌كنند و در همان مسیر و در همان جایگاه او را اعمال می‌كنند.

امام سجاد علیه‌السّلام در این فقره از دعا حضرت می‌فرماید: (اذا رأیت مولای ذنوبی فزعت) وقتی كه نگاه به گناهانم بكنم مرا وحشت فرا می‌گیرد. چرا وحشت فرا می‌گیرد؟ چون در گناهان خودم آن آتشی را می‌بینم كه در روز قیامت خود تو می‌گویی: (وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يوْمَئِذٍ آمِنُونَ) از آن آتش مومنین و افراد صالح از آن آتش در امانند. آتشی كه خود ما آن آتش را به وجود آوردیم.