سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

در همین دنیا بهشت برای اولیای الهی و برای مومنین وجود دارد، با وجود این گرفتاریها، با وجود اینها. از این جا كه می‌روند دیگر این گرفتاریها نیست. این است فقط قضیه، نه اینكه وقتی كه از این جا می‌روند آن دنیا یك فصل جدیدی برای آنها باز می‌شود، بله برای مومنین آنهایی كه افراد صالح هستند منتهی چشمشان باز نشده آن جا مسئله (فبصرك الیوم حدید) در آنجا تجلّی پیدا می‌كند، و برای آنها جلوه دیگری خواهد كرد از این جا به آن جا رفتن. لذا حضرت می‌فرمایند (لو كشفت الغطاء ماازددت یقیناً) اگر پرده برداشته بشود و بخواهم از این دنیا به دنیای دیگر بروم، طوریم نمی‌شود. من همه چیز را می‌دانم، به همه جا رسیدم و به همه چیز اطلاع دارم. الان دارم در بهشت زندگی می‌كنم. از آن طرف كفار هم همینطور.

بنابراین از اینجا ما متوجّه می‌شویم كه، آن آتش جهنمی‌كه در آن جا هست، آن آتش را خدا درست نكرده، نفت بیاورد، بنزین بیاورد، چوب بیاورد بریزد رویش. آتش درست كند، بعد آدم را بیاندازد آن تو، نه آتش آن جا به میزان اعمالی است كه هر كسی در این دنیا انجام داده. پس در آن دنیا به تعداد افراد جهنم وجود دارد. این جهنمش این قدر است، آن جهنمش این قدر است، آن سوزندگی آتشش این قدر است، این سوزندگی آتشش این قدر است، آن كیفیت آتشش، آتشی كه به واسطه زنا حاصل شده، با آن آتشی كه به واسطه قتل نفس پیدا شده دو تا است. آن بنفش است، آن قرمز است. من دارم مثال می‌زنم، والا آتش روز قیامت كه رنگ ندارد! آن بنفش است، آن قرمز است، آن آبی است، آن سیاه است، آن سفید است! نور آن آتش هر چه حرارت در آن بیشتر باشد روشن تر و درخشندگی آن بیشتر می‌شود. شمع وقتی كه روشن بكنیداول سفید است، بعد زرد است، بعدكم كم تیره می‌شود تا اینكه تبدیل به دود و اینها می‌شود.