سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

پس بنابراین بهشتی كه در روز قیامت، خداوند برای مومنین، آن بهشت را خلق فرموده است آن دو جنبه دارد، جنبه اول كه جنبه انتصاب به ذات او است كه همه اشیاء، از مبدأ فیاض او چشمه می‌گیرد، آن به جای خود، جنبه دوم میزان دخالت فرد است، در ایجاد و در خلق آن بهشت، به آن میزانی كه فرد در كارش در نطقش در شنیدنش، در نمازش و در ارتباطاتش، اخلاص داشته باشد صادق باشد. خودش را و دیگران را گول نزند به واقعیت خود را نزدیك كند به آن مقدار برای او در آن مرتبه قرار می‌دهند.

همان نمازی كه شما می‌خوانید و در همان نماز یك قطره اشك از چشمتان می‌آید، به آن میزان برایتان، در همان موقع، خلق كردید، خدا خلق نكرده، شما خلق كردید، شما آن حور و غلمان را خلق كردید، خلقت این حور وغلمان این طور نیست كه خدا الان از كارخانه زده بیرون، عین ماشین، ماشین دیدید آهن و سیم و نمی‌دانم لاستیك و این حرفها را از یك طرف می‌دهند در كارخانه، از یك طرف چی ماشین می‌آید بیرون، یك ماشین قشنگ لاستیك دارد، چرخ دارد موتور دارد نمی‌دانم، دنده دارد، فرمان دارد، از این حرفها نمی‌دانم اینها همه چیز تنظیم شده، امروز این كارخانه صد تا باید ماشین بدهد بیرون، فردا صد و ده تا همین طور در عرض یك ماه این مقدار ماشین می‌آید بیرون، نه كم نه زیاد طبق همان چه كه برای او تنظیم شده است، این جور نیس كه خدا الان حورالعین را آماده كرده گذاشته كنار میزانش، چقدر، پنج میلیون پنج میلیون كه به جایی نمی‌رسد با این همه جمعیت و این همه تعریفی كه بزرگان آن تعریفها را كردند، ما كه ندیدم ما هم دلمان خوش است اعتماد كردیم، می‌گویند یكی وارد مجلس شد، مال یك شهر و دیاری بود، دیدهمه دارند می‌خندند این هم‌ خندید، گفتند چرا می‌خندید، گفت من به شما اعتماد كردم، حالا تا بعد بفهمم چه می‌گفتید، حالا ما هم به آنی كه بزرگان گفتند اعتماد كردیم والا خودمان چه می‌دانیم، حورالعین چی است غلمان چی است؟ فرض كنید كه از این مسائل كم بیش به گوش ما رسیده است، دیدنیها را آنها دیدند، شنیدنیها را به ما گفتند، تا حدود فهم خودمان، درست، این جور نیست مسئله، كه الان یك تعدادی خدا كنار گذاشته و هیچ، فیكس دربسته، هیچ تغییر و اینهایی داده نمی‌شود بعد انسان می‌رود در آن جا می‌بیند كه گفتند آقا این مال شما سرش هم دعوا نكن این یكی هم فرض كنید كه مال تو است و امثال ذلك، خوب این یك قسم، فرض كنید كه تصور می‌شود كرد، تصور دقیقتر و صحیحتر این است كه آن حورالعین نفس عملی است كه یك انسان در موقع نماز به آن عمل می‌پردازد، آن خلق حوری می‌كند، خلق (جَنّاتٍ تَجري مِن تَحتِهَا الانهار) می‌كند، خلق آن نعمتهای بهشتی می‌كند، و بالاتر از آن خلق مسائلی می‌كند كه در تخّیل ما نمی‌گنجد، تا وقتی كه ما در دائره تصّور نعمتهای الهی هستیم، به همان مقدار نفس ما در قدرت ملكوتی خود، خلق وجود ملكوتی می‌كند.