سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

این میتواند بكند این طوری چرا نمی‌دهی، خودت را دست این چرا، خودت را به این سلطنت و به این تخت گرفتار كردی بدبخت، و الا امام كه نظر به یك دانه دیگری ندارد، امام پدر برای همه است، آن موسی بن جعفرعلیه‌السّلام پدر توی هارون هم است، تو هم بیا آن هم برمی‌دارد، تو را مثل همین زن حالا برو روزگارش را نگاه كن، این اینجا باشد، اصلا دیگر فاتحه قصر و هارون و خلافت و همه چیز از بین رفته، فرستادش در زندان چند روزی در زندان بود، گفت بروید ببینید چه خبر است، گفتند ای بابا صبح سرش را می‌گذارد سجده، ظهر برمی‌دارد ظهر می‌گذارد این اصلا چند روز درآن جا بود و بعد به رحمت خدا رفت. رفت آنجایی كه باید برود.

مسئله این است موسی بن جعفر علیه‌السّلام بهشت خودش را در همین دنیا دارد می‌سازد، همین دنیا در همین دنیا دارد بهشت می‌گذراند در همین دنیا دارد برای خودش آن مسائل را درست می‌كند، این موسی بن جعفری كه زیباترین زن دربار خلیفه عباسی را به این روز می‌اندازدش، آن وقت، این موسی بن جعفر علیه‌السّلام سجده‌اش حورالعین درست می‌كند، این كه چیزی نیست این خیلی شرم آور است این كه اهانت است به امام این كه توهین به امام است این سجده موسی بن جعفر علیه‌السّلام برای او ذات پروردگار را می‌سازد، ذات خدا را برای او می‌آورد، آن مقام اتصال به ذات را، آن جلوات ذاتیه را كه بالاتر از مقامات و جلوات اسماء و صفات كلیه پروردگار است، برای او می‌آورد نه مسائل حور و غلمان و بهشت و فواكه و مراتب و اینها این سجده موسی بن جعفر علیه‌السّلام جنت الذات را برای موسی بن جعفر علیه‌السّلام به هدیه می‌آورد، مقام قرب و انس با ذات پروردگار را كه یك لحظه آمادگی نزول از آن مقام به مراتب جمالیه و ظهورات جمالیه هست را برای موسی بن جعفر علیه‌السّلام به ارمغان می‌آورد.