سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

یا مالك ما اینجا سه ساعت ایستادیم پشت صف!

به من چه مربوط است كه ایستادید؟ من چه كار كنم؟ بروید به خدا بگویید به جای یك مالك چهار تا مالك درست كند! یك، دو، سه، چهار، هر جای شهر یكدانه و بعد هم تقسیم بشویم، من یك نفر هستم وقتم محدود است. بیست و چهار ساعت من هم بیست و چهار ساعت است، یك ثانیه این طرف و آن طرف نمی‌شود، همان طوری كه شما گرفتاری دارید من هم گرفتاری دارم، من هم خیلی گرفتاری‌ها دارم، كه باید آن گرفتاری‌ها را در خلوت رفع كنم، نه در این شلوغی. ببینید «وَ اجْعَلْ لِنَفْسِكَ فِیمَا بَینَكَ وَ بَینَ اللَه أَفْضَلَ تِلْكَ الْمَوَاقِیت»¹ این كلام، كلام معجزه است، كلام‌أمیرالمؤمنین است. بهترین وقت، آن وقتی كه سرحالی، آن وقتی كه ارتباط بین تو و خدا قوی‌تر است، حالا خودت حساب كن ببین یك ساعت به غروب است، بین نماز مغرب و عشاء است، بین نماز ظهر و عصر است، بین‌الطلوعین است، خب بین‌الطلوعین كه بحثش جداست، آن یك بحث دیگر است، غیر از آن باید بین خود و بین خدا حساب باز كنی، بهترین وقتت را كه سر حالی، نفس تازه كرده‌ای، روحت تازه شده، باید برداری بگذاری، هزار نفر پشت درت جمع شدند جمع بشوند، هیچ كس نایستاده هیچ كس نایستاده باشد، برای تو نباید فرق كند! این می‌شود امیرالمؤمنین و آن هم می‌شود حاكمش، آن وقت این حكومت می‌شود حكومت اسلام.

آنكس كه بلند شود برود اول بین خودش و بین خدا ارتباط برقرار كند، از آنجا بگیرد و پر شود و بعد بیاید بین مردم خرج كند، آنچه را كه گرفته بدهد، آن چیست؟ آن بركات ولایت است، آن انوار ولایت است، آن نزولاتی است و نفحاتی است كه آمده، چون طبق دستور دارد انجام می‌دهد دیگر، طبق دستور، كثرت جمعیت، آخ دلم می‌سوزد، الان این مردم چه می‌گویند، می‌گویند كه این مالك از طرف علی آمد و به ما اعتنا نكرد، اینها می‌آید، اینها چیزهایی است كه می‌آید و می‌آید، این برای این كه مایه بگذارد، به حساب علی بگذارد، می‌آید چه كار می‌كند؟ دستوری كه علی داده انجام نمی‌دهد، آن وقت می‌بازد! أمیرالمؤمنین می‌گوید از من مایه نگذار، من به تو این را گفتم، به تو دیگر چه مربوط است؟ مردم هر چه می‌خواهند بگویند، مالك از طرف علی آمده خوب برای ما وقتش را نگذاشته، بگذار بگویند! تو باید وظیفه‌ات را انجام بدهی.